ალბათ არ გინახავთ, მაგრამ წარმოგიდგენიათ როგორი შეიძლება იყოს ომიდან, გამარჯვებული დაბრუნება, ეს ყველაფერი რამდენიმე საათის წინ პირადად ვნახე, ნამდვილი ბრძოლა, ბრძოლა სისხლის ბოლო წვეთამდე (როგორც თვითონ ამბობს) და "ძმებო სიკვდილი ან გამარჯვება," როგორც თავად დააანონსა.
ლაშა ბექაური ორგზის ოლიმპიური ჩემპიონია, - ამ რამდენიმე სიტყვაში ბრძოლა, შრომა, გამარჯვება და ისტორია ერთიანდება, თუმცა ვიდრე ფაქტებზე და სტატისტიკაზე ვისაუბრებთ, მე გიამბობთ ამბავს, რომელიც პარიზში, ეიფელთან Arena Champ-de-Mars-ზე მოხდა და მსოფლიო აალაპარაკა.
როგორ შეძლო 2 ოლიმპიური ოქროს მოგება 24 წლის ქართველმა ბიჭმა? ის რაც გუშინ ვნახე, ის რაც მერე მოვისმინე და რაც ვიგრძენი ამ კითხვაზე პასუხის პოვნაში დაგვეხმარება.
როგორ გადის ლაშა ტატამიზე? - ისე როგორც მხედარმთავრები ომში და ისე როგორც უკანასკნელ ბრძოლაში. მისთვის არ აქვს მნიშვნელობა არც მეტოქეს და არც ეტაპს, ყველა ომი მოსაგებია.
შეხვედრებამდე საკუთარ თავს ამხნევებს, სამოტივაციო მუსიკას უსმენს და უკვე როცა დარბაზში მის გვარს აცხადებენ ხვდები რომ შენს წინ ძიუდოისტი არ დგას, შენ წინ დგას მეომარი, რომელიც აუცილებლად იმარჯვებს.
რა მოხდა ფინალში? - ლაშამ იბრძოლა ბოლომდე, იბრძოლა და გაიმარჯვა. ვაზარით აგებდა, გაათანაბრა და ბოლოს ვაზარით მოიგო, იაპონელი სანშირო მურაო ძლიერი მეტოქეა, რომელმაც პირველი ვაზარი აიღო, ბექაურმა მალევე გაათანაბრა ანგარიში, ძირითადი დროის დასრულებამდე 4 წამით ადრე ლაშამ მეორე ვაზარით გაიმარჯვა. არც მეტოქე იყო მარტივი და არც ოლიმპიური თამაშების ფინალი, მაგრამ იყო ბრძოლა, იყო თავდადება და სახელოვანი გამარჯვება...
და მერე იყო გამარჯვებულის პატივსაცემად აჟღერებული საქართველოს ჰიმნი და გამარჯვებულის ამაყი დგომა უმაღლეს საფეხბურზე...
je suis géorgien , - და მე, ყოველ ჯერზე როგორც მთელი დღის განმავლობაში ფრანგებს ხშირად ვახსენებდი, რომ ქართველი ვარ და თან დროშა ვაფრიალებდი, კი ვიცი დროშა ვიცანითო, - ეს არის სპორტი, რომელიც ეროვნული იდენტობის ნაწილია, წარმოაჩენს, აცნობს და მთელ მსოფლიოს ამახსოვრებინებს, ქვეყნის იდენტობის მთავარ სიმბოლოებს.
ზეიმის, გამარჯვებისა და ტატმიზე აღნიშვნის შემდეგ, ემოციები ოდნავ ნელდება და ცდილობ დაიჯერო რომ ეს ყველაფერი მართლა მოხდა...
„23 წლის ვარ და ოლიმპიადა ორჯერ მოვიგე“, - იმეორებდა ლაშა და დაფიქრებისას ალბათ ჯერ კიდევ ვერ იჯერებდა.
პრესკონფერენციაზე ლაშა ბექაური უკვე ომიდან დაბრუნებული მეომარი იყო, რომელმაც მოიგო და ბრძოლის ველზე დატოვა ყველა ძალა, რაც კი რამ აქამდე ამ დროისთვის აგროვა. მიუხედავად დაღლისა, გულშემატკივრებთან გადაიღო ფოტოები, დაარიგა ავტოგრაფები, ტრადიციულად მოეფერა ყველას და ბოლოს იყო ფრაზა, რომელიც უბრალოდ დაგადუმებს....
როცა ოფიციალური ნაწილი დასრულდა, დაჯილდოება, პრესკონფერენცია, ინტერვიუები, ფოტოების გადაღება, ლაშამ თქვა 2 სიტყვა, - „დედასთან წამიყვანეთ.“
ოლიმპიური სამზადისის, ოლიმპიადა და მთელი რიგი ფორმალობები ოჯახისგან დისტანციას უკავშირდება, (სპორტსმენები შეკრების გამო სახლში არ არიან), და ისედაც ლოგიკურია ყველაზე დიდი გამარჯვების აღნიშვნა ოჯახთან ერთად გინდა.
ოჯახთან შეხვედრას საკმაოდ დიდი დრო დასჭირდა, დოპინგ კონტროლის შემდეგ, გამარჯვებული ლაშა ბექაური დედას და მამას ჩაეხუტა.
ლაშა ბექაური პირველი ძიუდოისტი გახდა საქართველოში, ვინც ოლიმპიური თამაშები ორჯერ მოიგო. ლაშა ოლიმპიური ჩემპიონი პირველად ტოკიოში 2021 წელს გახდა, ახლა კი ზედიზედ მეორედ ავიდა მთავარი ტურნირის უმაღლეს საფეხურზე. ლაშა 28 ივლისს გახდა 24 წლის და დედამიწის ზურგზე, ამ დრომდე ერთადერთი ძიუდოისტია, რომელმაც 24 წლისამ შეძლო 2 ოლიმპიური ოქროს მოპოვება.
„300 არაგველი იცი?“ - კითხა უცხოელ ჟურნალისტს ლაშა ბექაურმა გამარჯვების შემდეგ. ეს კითხვა შემთხვევითი არ იყო, გარდა იმისა რომ მისი მოტივაციის წყაროს გამარჯვება წარმოადგენს და ზუსტად იცის რომ როცა გულით გინდა იმარჯვებ.
„300 არაგველი“ ლაშას სამოტივაციო სიმღერების ჩამონათვალშია.
და ბოლოს, ღრმა ბავშვობიდან წარმომედგინა, სადღაც, ცხრა მთასა და ცხრა ზღვას იქით, (მაშინ ასე ჩანდა საქართველოდან მოშორებული ქვეყნები) როგორ იბრძვის და იმარჯვებს ქართველი ოლიმპიურ თამაშებზე და როგორ უსმენს საქართველოს ჰიმნს მსოფლიო ოლიმპიური კვარცხლბეკიდან და როგორი გარემოა დარბაზში სადაც საქართველოს დროშა ყველაზე მაღლა ფრიალებს, მერე როგორ გიყვებოდით გამარჯვების ამბებს და როგორ ზეიმობს, ამაყობს და ერთიანდება გამარჯვებული საქართველო...
