28 ივლისის ღამეს, ჩვენი დროით 06:00 საათიდან გაიმართება UFC-ის 304-ე ივენთი, რომლის მონაწილე გიგა ჭიკაძე არის. მისი მოწინააღმდეგე არნოლდ ალენი იქნება. ბრძოლამდე ერთი კვირით ადრე, LaGazzetta.ge ქართველ მებრძოლს დაუკავშირდა, რომელმაც ჩვენთან საუბარში არაერთი საინტერესო საკითხი განიხილა.
- მზადება კარგად მიდის. საკმაოდ დიდი დრო მქონდა. ვფიქრობ, ყველაფერი კარგად დავგეგმე და ისღა დამრჩენია, რომ ოქტაგონში ის განვახორციელო, რაზეც ვმუშაობდი 2-3 თვის მანძილზე.
- ექსტრემალურ გარემოებებთან გიწევს მორგება, რამდენად მოხერხებული იყო შენთვის 304-ე ივენთისთვის მზადება გრაფიკის მხრივ. რა შეიცვალა მომზადების პროცესში, ისეთი რაც აქამდე არ იყო?
- ზოგადად, ბრძოლამდე ორი კვირით ადრე ჩავდივარ იქ სადაც ივენთი იმართება, რათა აკლიმატიზაცია გავიარო და დროის ცვლილებას მოვერგო, თუმცა ახლა, რადგან ჩემი ბრძოლა კალიფორნიის დროით 7 საათზეა, ვეცადე, რომ მაქსიმალურად დიდხანს გავჩერებულიყავი აქ. მივფრინავ ორშაბათს, სამშაბათს უკვე იქ ვიქნები. დღის მანძილზე ვეცდები, რომ მეძინოს, საღამოს კი უკვე ვივარჯიშებ. დღეში ორჯერ ვივარჯიშებ ხოლმე. საღამოს 10 საათზე იქაური დროით, შემდეგ მექნება მცირეხნიანი ძილი, ღამის 3 საათზე კი მექნება უფრო დატვირთული ვარჯიში და იმის გადამეორება, თუ რა დამჭირდება ბრძოლის დროს. ვიცი უკვე რა უნდა გავიარო და რა უნდა დამხვდეს. მაგალითად, სასტუმროში ფარდები განვათავსო მაქსიმალურად ისე, რომ მზის სინათლე არ შემოდიოდეს. ასევე უნდა მოვნახო ისეთი ნომერი, რომელშიც იქნება აბაზანა, რადგან ბოლო კილოგრამებს სწორედ ცხელი აბაზანით ვიკლებ. ასევე, უნდა მოვნახო საუნაც, სადაც რამდენჯერმე მომიწევს მისვლა. რა თქმა უნდა, ჯანსაღი კვებაც. მანჩესტერის დათვალიერების დრო არ მექნება. ბრძოლის მერე კი აუცილებლად მოვინახულებ იუნაიტედისა და სიტის სტადიონებს. ფეხბურთის გულშემატკივარი ბავშვობიდან ვარ.
- კარიერის მანძილზე არაერთ ქვეყანაში გიბრძოლია, მათ შორის ეგზოტიკურებშიც, თუნდაც სურინამში, სინგაპურში, ჩინეთში, ემირატებსა და ა.შ. რა გავლენა იქონია სხვადასხვა ქვეყნის კულტურამ და შეგძინა თუ არა ინსპირაცია?
- გავლენა ნამდვილად არის, რადგან ბავშვობიდანვე მართლა ძალიან ბევრ ქვეყანაში მომიწია გამოსვლა. ახლა, სიმართლე გითხრათ, სხვა ქვეყანაში ჩასვლა ჩემთვის აღარ არის სიახლე, მივდივარ საქმისთვის, რომ კიდევ ერთი თავი წამოვიღოთ, ასე ვთქვათ. რაც შეეხება ზოგადად დაგროვებულ გამოცდილებას, ვისწავლე ის, რომ ბრძოლამდე არსებული ყველა დეტალი მოვაგვარო ადრე და არა ბოლო წამს. ბრძოლის გარდა, მინდა ვთქვა, რომ ყველა ქვეყანას აქვს თავისი დამახასიათებელი ნიშანი, რომელიც დღემდე მახსენებს თავს.
- ალენი შინ იბრძვის, შენ ხარ სტუმარი. სპორტში ბევრს ნიშნავს მშობლიურ მიწაზე ასპარეზობის ფაქტორი. მოახდენს თუ არა ეს ყველაფერი გავლენას ბრძოლის მიმდინარეობაზე?
- კი მოახდენს. ჩემს შემთხვევაში, მინდა ვთქვა, რომ საქართველოში თითქმის არ მიბრძოლია და სხვაგან არც ყოფილა ადგილი, სადაც ისე ვიგრძნობდი თავს, როგორც ჩემს ქვეყანაში. ყველგან "ანდერდოგი" ვიყავი და ყოველთვის ოპონენტის გულშემატკივრები იყვნენ უფრო მეტი, თუმცა ჩემი ბრძოლის სტილიდან გამომდინარე, ყოველთვის ვახერხებდი სხვების გულების მოგებას. ის ფაქტი, რომ ინგლისში ვჩხუბობ ინგლისელის წინააღმდეგ, შესაძლოა მისთვის უფრო სტრესული იყოს, ვიდრე ჩემთვის. მით უმეტეს, მან ბოლო ორი ბრძოლა წააგო და ჩემთან ბრძოლა, შეიძლება ითქვას, რომ რაღაც მხრივ გადამწყვეტიც იქნება.
- დიდი შუალედები გქონდა, ჩაიშალა რამდენიმე ბრძოლა, მათ შორის ჯოშ ემეტთან. ალენი შენთვის პრიორიტეტული მეტოქეა თუ სხვა ვარიანტებს განიხილავდი?
- განვიხილავდი რეიტინგში ნებისმიერ ჩემზე წინ მყოფ მებრძოლს. ალენი არის რეიტინგში მე-6 და ცხადია, მასთან ბრძოლის შესაძლებლობა რომ მომეცა, ძალიან გამიხარდა. მისი დამარცხების შემთხვევაში, დიდი უპირატესობა მექნება.
- შენი კარიერის უსიამოვნო, თუმცა მნიშვნელოვანი მომენტი - კელვინ კატართან მარცხი. რა გზა გაიარე რეაბილიტაციის პერიოდში და შენი აზრით, მოახდინე თუ არა სრულფასოვანი დაბრუნება?
- სრულფასოვანი დაბრუნებისთვის ახლა ვემზადები, ერთ კვირაზე ნაკლები დარჩა. იმ ბრძოლიდან 2.5 წელიწადი გავიდა, ჩავატარე მხოლოდ ერთი ბრძოლა, მაშინ როდესაც, 1.5 წელიწადში 7-8 ბრძოლას ვატარებდი. 1.5 წელიწადი მომცეს გამოჯანმრთელებისთვის დრო. ძალიან ბევრი ტრავმა მქონდა, მათ შორის სერიოზული, თავის ტვინში სისხლჩაქცევა, ტრავმა, რომლის შემდეგაც მებრძოლები კარიერას ასრულებენ, რადგან ექიმები ბრძოლის გაგრძელების საშუალებას არ აძლევენ. როგორც ვიცით, MMA-ში მებრძოლის სიკვდილი ძალიან იშვიათია, საპირისპიროდ არის კრივში, სადაც ყოველწლიურად დაახლოებით 6-12 მოკრივე იღუპება. რაც შემეხება მე, ბრძოლიდან მალევე დავიწყე გამოჯანმრთელება. იანვარში ვიჩხუბე და მაისისთვის უკვე მქონდა გაკეთებული ოპერაციები და ფიზიოთერაპიები. მქონდა სხვა ბრძოლებში მიღებული ტრავმებიც, მაგალითად, კატართან ბრძოლა გავმართე ორი მოტეხილობით. ჩემამდე არ მოუღწევია იმ ამბავს, რომ 1.5 წელიწადი დასვენება მქონდა გამოწერილი და UFC-საც ეს ფაქტი გამორჩა.
სექტემბრისთვის ჩამინიშნეს ბრძოლა სოდიქ იუსუფთან, 3 თვის განმავლობაში ვემზადებოდი, ძალიან კარგ ფორმაში ვიყავი. ბრძოლამდე ერთი კვირით ადრე დამირეკა UFC-ის ვიცეპრეზიდენტმა და მითხრა ამ შეცდომის შესახებ. გადამაფრინეს მასაჩუსეტსში, ჩამიტარეს ისევ გამოკვლევები და მითხრეს, რომ სანამ ექიმების ნებართვა არ იქნებოდა ვერ ვჩხუბობდი. ამის შემდეგ, ჩამინიშნეს კორეელ ზომბისთან ბრძოლა, რომელიც მისი მიზეზების გამო ჩაიშალა. შემდეგ ორჯერ იუსუფთან ბრძოლაც გაუქმდა. ამის მერე მომცეს არჩევანის საშუალება: ევლოევი ივნისში თუ ორტეგა ივლისში. ავირჩიე ორტეგა, თუმცა ეს ბრძოლაც არ გამოვიდა. ბოლოს დამრჩა კასერესი და სხვათაშორის, ბრძოლაში მან ხელი მოიტეხა, ზუსტად ორი კვირის შემდეგ, იმავე ადგილას ხელი მოვიტეხე მეც. რამდენიმე დღეში დამირეკა ჩემმა მენეჯერმა და შემომთავაზა ბრძოლა ემეტთან და მიუხედავად იმისა, რომ რამდენიმე თვე ხელი თაბაშირში უნდა მქონოდა, მაინც დავთანხმდი და დავიწყე მზადება. ბრძოლამდე ერთი კვირით ადრე, სპარინგის დროს მივიღე პახის საკმაოდ სერიოზული ტრავმა და ამის შემდეგაც მომიწია გარკვეული დროით დასვენება.
- შენი აზრით, კატართან მოგების შემთხვევაში, როგორ წარიმართებოდა შენი კარიერა, იმ მომენტიდან დღევანდელ დღემდე?
- კატართან მოგების შემთხვევაში, ძალიან მალე სატიტულო ბრძოლას გავმართავდი. მერე უკვე ვნახავდით, რა იქნებოდა.
- იყო დრო, როდესაც MMA ხალხის წარმოდგენაში გალიაში გამოკეტილი საზარელი სანახაობა იყო, თითქოს ცხოველთა ჩხუბი. დროთა განმავლობაში ამ ყველაფერმა ჩაიარა. ხალხმა ნახა, რომ მებრძოლებიც ღირსეული და სამაგალითო სპორტსმენები არიან, როგორც ოქტაგონზე, ისე მის ფარგლებს გარეთაც. შენი მაგალითი რომ ავიღოთ, გადმოგეცა ფორესტ გრიფინის ჯილდო, აქტიურად ხარ ჩართული ონკოლოგიური დაავადებების წინააღმდეგ ბრძოლაში, სხვადასხვა საქველმოქმედო კამპანიაში, ხარ დიდების დარბაზის წევრი. ცოტა ხნის წინ კი იგივე ჯილდო გადაეცა ბენელ დარიუშსაც. შენი აზრით, დროთა
განმავლობაში მოიმატებს თუ არა ქველმოქმედი მებრძოლების რაოდენობა, თუ ძირითადი მასა ისევ "ცუდ ბიჭებად" დარჩებიან?
- რთულია საკუთარ თავზე საუბარი, მაგრამ მაინც, ადამიანებს რაღაც პოზიტიურის გაკეთების სურვილი გვაქვს. როგორი "ცუდი ბიჭიც" არ უნდა იყო, მთელი დღე "ცუდი ბიჭი" ვერ იქნები. ადრე სხვა წარმოდგენა იყო კი, ეგონათ, რომ როცა ვიღვიძებდით გავდიოდით ქუჩაში და ვჩხუბობდით, ბარში, რესტორანში, დარბაზშიც. ახლა ყველაფერი შეიცვალა, თვითონ ეს სპორტი გახდა სხვანაირი. ბავშვებიც რომ იწყებენ ვარჯიშს, დადიან მხოლოდ ერთ დარბაზში, სადაც ყველაფერს ერთ სივრცეში ითვისებენ. ჩვენ დროს სხვანაირად იყო, კარატისტს სჭირდებოდა მოჭიდავესთან მისვლა და ა.შ. ახლა ყველაფერს ერთ დარბაზში სწავლობ და აცნობიერებ, რომ სრულფასოვანი პროფესიონალი სპორტსმენი ხარ და არა ქუჩის მოჩხუბარი. კარგი და ცუდი ადამიანები კი ყველა სპორტში არიან. იმედი მაქვს, რომ დროთა განმავლობაში ჩვენზე უკეთესებიც გამოჩნდებიან.
- ბენელ დარიუშთან მეგობრობა - როგორ დაახლოვდით და რა გავლენას ახდენს ეს ურთიერთობა უშუალოდ თქვენს მიდგომაზე?
- ბენელ დარიუში ჩემთვის მეგობარზე მეტიც არის. 2014 წელს ამერიკაში პირველად ჩავედი და Kings MMA-ის დარბაზში გადავიკვეთეთ, რომელსაც რამდენიმე საათით ვეწვიე. დავახლოვდით, გავცვალეთ კონტაქტები, ვისაუბრეთ იმაზე, რომ ის არის ასირიელი, მე კი - ქართველი, ბევრი პოზიტიური აღმოვაჩინეთ. შემდეგ როცა უკვე ოჯახთან ერთად ჩამოვედი, დედამისმა თავისი საძინებელიც კი დამითმო, იქამდე სანამ სახლს ვიპოვიდი. ძალიან მეხმარებოდა, ახლაც მეხმარება. ამ კემპში მაგალითად ის უფრო არის ჩემი მწვრთნელი, ვიდრე ჩემი რეალური მწვრთნელი. ინტერვიუს ჩაწერის დროსაც რაღაცეები მომწერა. მეც ვცდილობ ანალოგიურად დავეხმარო. ჩემი შვილის, მაქსიმეს ნათლიაც არის. მართალია, გვაქვს ინტერესთა სხვადასხვაობა, თუმცა ის ძალიან კარგი ადამიანია. აქვს გარეული მთიელი კაცის ცხოვრების წესი, თანაც შუა კალიფორნიაში.
- შენი მწვრთნელი რაფაელ კორდეიროა, ხარ Kings MMA-ს გუნდის წევრი. როგორ გაწევრიანდი ამ გუნდში, რა ისწავლე როგორც სპორტსმენმა და რამდენად მნიშვნელოვანია გუნდის ფაქტორი მებრძოლისთვის?
- ამერიკაში რომ ჩავედი, დარბაზს ვეძებდი სავარჯიშოდ და ერთ-ერთ ბოლო დღეს, ამსტერდამში დაბრუნებამდე, გადავაწყდი KIngs MMA-ს. იმ დღეს იყო სპარინგების დღე, მე არ ვაპირებდი სპარინგს, რადგან წინა დღეს მქონდა დაბადების დღე და საშინელ ნაბახუსევზე ვიყავი, თუმცა შესვლისთანავე მითხრეს, რომ აქ ყველაფერი ჰქონდათ ჩემთვის. დავდექი ტატამზე, იყო კიკბოქსინგის სპარინგი, ვარჯიშობდნენ როგორც UFC-ის, ისე ბელატორის მებრძოლებიც. იმ დროს კიკბოქსინგის თვალსაზრისით საუკეთესო ფორმაში ვიყავი და ძალიან გამიმარტივდა. იმის შემდეგ, Kings MMA-ს დარბაზში მნიშვნელოვანი ადგილი დავიკავე, ჩამოვკიდე საქართველოს დროშაც, მწვრთნელიც ძალიან თბილად მომიდგა და დღემდე მეხმარება. მეტსახელი "ნინძაც" იქ გაჩნდა.
- ილია თოფურიასა და მერაბ დვალიშვილის წარმატება - ერთი უკვე ჩემპიონია, მეორე კი სატიტულო ბრძოლას ელოდება. როგორ შეაფასებდი მათ განვლილ გზას დღევანდელ დღემდე, რა შანსები აქვს ილიას მაქსთან, მერაბს კი - შონთან?
- შანსები ორივეს აქვს, თანაც ძალიან კარგი. დავიწყოთ მერაბით, რადგან მას საჩემპიონო ბრძოლა წინ აქვს და დიდი ხნის განმავლობაში ცდილობს ომალისთან ბრძოლას. საკმაოდ რთული სტილის მებრძოლია მერაბი, არ ჩერდება "ქართველი მანქანა", რასაც ტაქტიკურად დაისახავს, ის აუცილებლად გამოუვა. შანსები ომალისაც აქვს, რომელიც საკმაოდ მძიმე ხელებით გამოირჩევა და ამ იარაღს მიზანმიმართულად იყენებს. მერაბი ზოგადად, თავისი სტილით ძალიან უხერხული მეტოქეა, განსაკუთრებით ომალისნაირი სტრაიკერისთვის. რაც შეეხება ილიას, ის და მაქსი განსხვავებული სტილის მებრძოლები არიან. ილიას აქვს დამანოკაუტებელი დარტყმები, მაქსი თავისი გრძელი ხელებით ქულებზე მუშაობს, მისი სტილი ძალიან სწრაფი და დამქანცველია, თუმცა ამის მიუხედავად, მიმაჩნია, რომ საკმაოდ დიდი შანსია პირველად ვიხილოთ დაუნოკაუტებელი მაქსის ნოკაუტი. ამ ბრძოლას ველოდები, როგორც გულშემატკივარი და როგორც მებრძოლი.
- რა მოლოდინი გქონდა თოფურია-ვოლკანოვსკის ჩხუბზე?
- ვვარაუდობდი ილიას მოგებას. არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ რამდენიმე თვის წინ, ვოლკანოვსკიმ ნოკაუტით წააგო ისლამთან. იმ დროს იყო ძალიან კარგი მომენტი მის, ასე ვთქვათ "გასაფუჭებლად". ის ლეგენდარული მებრძოლია, იმსახურებს დიდების დარბაზში ადგილს, მაგრამ ვეღარასდროს დაბრუნდება ისეთი, როგორიც ილიასთან ბრძოლამდე იყო. ვვარაუდობდი ილიას მოგებას კი, პირველივე რაუნდში თუ არა, მეორე მესამეში მაინც ველოდი.
- ყველა ამბიციური სპორტსმენი ფიქრობს ჩემპიონობაზე. ალბათ, არავის აქვს გონებაში იყოს III - IV და არა პირველი. შენს დივიზიონში ქამრის მფლობელი არის შენი თანამემამულე, ფაქტია, თქვენი საჩემპიონო ამბიციები იკვეთება. როგორ წარმოგიდგენია, ჩემპიონობისკენ მიმავალი გზა, სადაც გზის ბოლოს ამჟამად სხვა ქართველია?
- შორეულ გეგმებზე ჯერ არ ვფიქრობ, რადგან წინ საკმაოდ რთულ მეტოქესთან მელის ბრძოლა. ალენი დაუმარცხებელი იყო საკმაოდ დიდი ხნის განმავლობაში. UFC-ში 10/10 მოგება ჰქონდა. მას აღვიქვამ, როგორც საჩემპიონო მეტოქეს. შორეული გეგმები არ მაქვს, თუმცა კი, ჩემპიონობა ნებისმიერი სპორტსმენის ამბიციაა. მე ვიბრძვი ჩემი ოჯახისთვის, ჩემი ოცნებებისთვის, ყველას წარმატებებს ვუსურვებ თავისი ოცნებების ასრულებაში, თუმცა როცა დგება ჩემი ჯერი, ამ დროს ნამდვილად რთულია უარის თქმა.
- UFC 298-ის ეფექტი და მოგონებები, როგორც მემკვიდრეობა ქართველებს დიდხანს გაგვყვება. შენი აზრით, რა შეიცვალა MMA-ს სამყაროში იმ ღამით?
- ის შეიცვალა, რომ უფრო მეტი თვალი წამოვიდა საქართველოსკენ. როდესაც პირველად ჩავედი ამერიკაში, დაახლოებით 10 წლის წინ, და ჯორჯიას ვიძახდი, ყველას ეგონა, რომ ჯორჯიას შტატს ვგულისხმობდი. ახლა საქართველოს შესახებ ყველამ იცის და ამაში ლომის წვლილი ქართველ მებრძოლებსაც მიუძღვით. ცხადია, ქართველ ფეხბურთელებსაც, იმ წარმატების მერე, რასაც მიაღწიეს. ძალიან ვამაყობ ამ ყველაფრით. ასევე, მენეჯერები უფრო მეტად ინტერესდებიან ქართველი მებრძოლებით და ყველამ გაიგო იმ ქართული ხასიათის შესახებ, რაზეც ვსაუბრობდით. ადრე თუ მხოლოდ ჩვენ ვიცოდით, ახლა მეტოქეებმაც იციან, თუ რას ნიშნავს ქართული ხასიათი.
- იმიჯზე ზრუნვა და საკუთარი პერსონაჟის შექმნა MMA-ს მებრძოლის განუყოფელი ნაწილი გახდა. ზოგი ყურადღების იქცევს "თრეშთოქით", პროვოკაციული განცხადებებით, მერაბმა იუმორისტული ხასიათის ვიდეობის გადაღება დაიწყო და მისი პოპულარობა საგრძნობლად გაიზარდა. ზოგი სხვადასხვა სახის რეფერენსებს აკეთებს ფილმების პერსონაჟებისკენ. კატართან ბრძოლის წინ, შენ ლეონის პერსონაჟი გააცოცხლე, რაც ასევე დასამახსოვრებელი იყო. რამდენად სჭირდება მებრძოლს იმიჯზე ზრუნვა და რა გავლენას ახდენს ეს ყველაფერი მის კარიერაზე?
- ვთვლი, რომ მერაბმა ძალიან სწორი გათვლა გააკეთა, მას ძალიან უხდება ეს ყველაფერი, რასაც აკეთებს. მართალია, ჩვენ მებრძოლები ვართ, ვმართავთ რეალურ ბრძოლებს და ვცდილობთ ერთმანეთისთვის თავის წაცლას, თუმცა არის შოუ-ბიზნესის ასპექტიც. საჭიროა პერსონაჟის შექმნა იმისთვის, რომ მებრძოლი უფრო პოპულარული და გაყიდვადი გახდეს. რაც შეეხება ლეონის პერსონაჟის გაცოცხლებას, ვაკეთებ იმას, რაც მომწონს, მიჭირს ზედმეტ საკითხებზე ფიქრი. როგორიც ვარ ცხოვრებაში, ისეთი ვარ ოქტაგონზეც.
- ჩვენ ვისაუბრეთ 2021 წლის დასაწყისში და ამ საუბრის დროს შენ თქვი, რომ ერთ წელიწადში საქართველოში საჩემპიონო ქამარს ჩამოიტანდი. როგორი შემართება გაქვს ახლა, როდის ველოდოთ საჩემპიონო ქამარს?
- ერთი კვირა დაველოდოთ, რომ მოახლოებული ბრძოლა განვახორციელო ისე, როგორც დაგეგმილი მაქვს და ქამარიც დარწმუნებული ვარ იქნება.
