უკრაინა უხერხულ მეტოქედ დარჩა
უკრაინა არის მოწინააღმდეგე, რომელთანაც "თეთრ-წითლებს" უბრალოდ კატასტროფული სტატისტიკა აქვთ. თავად განსაჯეთ - 10 შეხვედრა, 0 გამარჯვება, 3 ფრე და 7 წაგება. სლავებთან დაფიქსირებული შედეგი შეედრება მხოლოდ ირლანდიის ეროვნულ გუნდთან არსებულ უსიამოვნო სტატისტიკას: 2 ფრე და 9 მარცხი.
საქართველოს ჰყავდა მსგავსი კიდევ ერთი უხერხული მოწინააღმდეგე - საბერძნეთი, რომელთანაც მარტში გამართულ შეხვედრამდე გამარჯვების გრაფაში ნული ეწერა. "ელადელებთან" პლეი-ოფში მოგებით, "ჯვაროსნებმა" ერთი უხერხული მეტოქე ჩამოიტოვეს, "ლურჯ-ყვითლები" კი სამწუხაროდ კვლავ გადაულახავ ბარიერად დარჩნენ.
რაც შეეხება უშუალოდ შეხვედრას, ჩვენი ნაკრების ფავორიტობის შესახებ საუბრობდა აბსოლიტურად ყველა. გულშემატკივრები "ზბირნასთან" ორ თამაშს განიხილავდნენ როგორც დაგეგმილ ექვს ქულას, რაც მცდარი მოსაზრება იყო. გარანტირებული ფავორიტის სტატუსმა "თეთრ-წითლებს" მისცა არა თავდაჯერება, არამედ ზეწოლა.
ობიექტურად, ვილი სანიოლის გუნდი ფავორიტი სულაც არ იყო. გასაგებია, რომ სერგეი რებროვმა ჩააგდო განვლილი ევროპის ჩემპიონატი, მისი გუნდი ვერც ერთა ლიგაზე ბრწყინავდა და საქართველოსთან მატჩში მათ არ ჰყავდათ რამდენიმე წამყვანი მოთამაშე, მაგრამ ეს სულაც არ ნიშნავდა იმას, რომ მეტოქე წაგებაზე განწირული იყო.
როგორ შეიძლება იყოს მარცხზე განწირული ის მოწინააღმდეგე, რომელთანაც 10 შეხვედრაში ერთი გამარჯვებაც არ გაქვს?! დიახ, "ჯვაროსნები" ნამდვილად არ იმსახურებდნენ წაგებას და თანაბარი თამაშის გათვალისწინებით, ფრე იქნებოდა ლოგიკური შედეგი, მაგრამ არც მარცხია რაღაც კატასტროფული და ფატალური.
არსებობს მოსაზრება, რომ ჩვენს ნაკრებს გამარჯვებაში ხელი შეუშალა მოედნის საფარმა, რომელიც მართლაც იყო ცუდ მდგომარეობაში, მაგრამ უკრაინაც ხომ ანალოგიურ პირობებში თამაშობდა. ვერ ვიტყვით, რომ "ლურჯ-ყვითლებთან" მატჩი ჩააგდო რომელიმე კონკრეტულმა მოთამაშემ, ეს იყო უბრალოდ წაგება, ხდება ხოლმე.
წარუმატებელი ექსპერიმენტი ალბანეთთან
თუ სლავების გუნდი რჩება უხერხულ მოწინააღმდეგედ, ალბანეთთან მიმართებაში არის სრულიად საპირისპირო რამ - 17 შეხვედრა და ყველაზე მეტი, ცხრა მოგება. თუ "ზბირნასთან" მიმართებაში "თეთრ-წითლების" ფავორიტობა იყო გაბუქებული, "არწივებთან" ყველაფერი ნამდვილად ადეკვატურობის ფარგლებში იყო.
დიახ, სანიოლის გუნდი იყო ფავორიტი და გამარჯვების მოპოვების ყველა წინაპირობაც არსებობდა. გიორგი ქოჩორაშვილის არყოფნა ნამდვილად დიდი დანაკლისია, მაგრამ წესით, არა ისეთი, რომ ყველაზე "სასურველ მეტოქესთან" შინ მატჩს აგებდე. ბალკანელებთან თამაშში ვიხილეთ ფრანგი დამრიგებლის ექსპერიმენტი, რომელმაც არ გაამართლა.
ვილიმ ლევანტეს ნახევარმცველის არყოფნით შეცვალა ტაქტიკა და უჩვეულო 4-4-2 შემოგვთავაზა. ნახევარდაცვის ცენტრალურ ნაწილში ვიხილეთ ოთარ კიტეიშვილისა და გიორგი ჩაკვეტაძის დუეტი: კრეატიული და ტექნიკური მოთამაშეები, რომლებსაც უკან აუცილებლად სჭირდებათ დაცვითი ფუნქციებით დატვირთული შუახაზელი.
"შავ-წითლებთან" შეხვედრაში კი ასეთი ნახევარმცველი მოედანზე არ ყოფილა. თუ საქართველოს ნაკრების მწვრთნელისთვის ორი ცენტრალური ნახევარმცველით თამაში იყო აუცილებლობა, ერთ-ერთი მათგანი ასევე აუცილებლად უნდა ყოფილი ე.წ. "ჩამშლელი" ან "ექვსიანი", რაც გნებავთ, ის უწოდეთ.
არსებობდა უფრო მარტივი გამოსავალიც - ჩვეული ტაქტიკის დატოვება და მხოლოდ ქოჩორაშვილის ჩანაცვლება სხვა ნახევარმცველით. მსგავსი რამ "ჯვაროსნების" ახალ ეპოქაში უკვე მოხდა, თანაც პირდაპირ ევრო 2024-ზე, როდესაც გუნდს გამოაკლდა კიტეიშვილი, რომლის ნაცვლადაც ანზორ მექვაბიშვილმა ითამაშა.
კრაიოვას ნახევარმცველს ნამდვილად არაფერი გაუფუჭებია და რატომ არ შეიძლებოდა კიდევ ერთი ახალი შუახაზელის ინტეგრირება?! ერთი სიტყვით, სანიოლის ორ ნახევარმცველიან სუპერ შემტევმა ტაქტიკამ არ გაამართლა, რის შედეგადაც ჯგუფში ჩამოვქვეითდით, მაგრამ ცხადია, დაკარგული არაფერია.
იხილეთ ჩვენი პოდკასტის მორიგი ეპიზოდი
