2019 წლის 25 აგვისტო - ზოგისთვის ალბათ ჩვეულებრივი დღეა, თუმცა ამ დღეს, ამომავალი მზის ქვეყნიდან (იაპონია) საქართველოს ჰიმნს მთელი მსოფლიო უსმედნა, ძიუდოს სამშობლოში, ძიუდოს მსოფლიოს ჩემპიონატის პირველ საშეჯიბრო დღეს, კვარცხლბეკის უმაღლეს საფეხურზე -60 კგ. წონით კატეგორიაში, ქართველი ძიუდოისტი იდგა და სამუდამოდ იმახსოვრებდა ყველა წამს, კარიერის განმავლობაში არასდროს ყოფილა ასეთი ამაყი და ასეთი ბედნიერი. ასე იქცა 2019 წლის 25 აგვისტო ლუხუმ ჩხვიმიანისთვის განსაკუთრებულ თარიღად. 22 წელი გაატარა ტატამიზე, როგორც ძიუდოისტმა, ამ პერიოდში იყო ბევრი გამარჯვება, მათ შრის 2019 წელს ევროპულ თამაშებზე მინსკში მოპოვებული ოქროს მედალი, გამარჯვება საერთაშორისო ტურნირებზე და იმედგაცრუება ოლიმპიადაზე. ძიუდოისტის რანგში განცდილი ბედნიერების, გამარჯვებისა და უსამართლობის შემდეგ, დამშვიდობების დრო დადგა. 23 მარტს თბილისის გრანდ სლემის მიმდინარეობისას, 31 წლის ლუხუმ ჩხვიმიანმა კარიერა ქართველი გულშემატკივრის ოვაციების ფონზე, ოფიციალურად, დაასრულა.
განვლილი კარიერის, განცდილი სპორტული ემოციებისა და სამომავლო გეგმების შესახებ, უკვე ვეტერანმა ძიუდოისტმა, ლუხუმ ჩხვიმიანმა, La Gazzetta dello Sport Georgia-სთან ისაუბრა:
- რატომ გადაწყვიტეთ კარიერის დასრულება და რამდენად რთული იყო ამ გადაწყვეტილების მიღება?
განვლილი კარიერის, განცდილი სპორტული ემოციებისა და სამომავლო გეგმების შესახებ, უკვე ვეტერანმა ძიუდოისტმა, ლუხუმ ჩხვიმიანმა, La Gazzetta dello Sport Georgia-სთან ისაუბრა:
- რატომ გადაწყვიტეთ კარიერის დასრულება და რამდენად რთული იყო ამ გადაწყვეტილების მიღება?
- მხოლოდ სიტყვა - რთული ვერ გამოხატავს იმ გადაწყვეტილებას, რაც მივიღე. 22 წელია სპორტში ვარ, ამ საქმეს ვაკეთებ, ვაშენებ კარიერას და დგება მომენტი, როცა ხვდები ეს ყველაფერი სრულდება, ურთულესია. გულწრფელად გეტყვით, რომ ჩემი გადაწყვეტილება რეალურად, 2021 წელს, ოლიმპიადის შემდეგ უფრო მივიღე, სადაც უსამართლოდ წავაგე.
- თბილისის გრანდ სლემი თქვენთვის სიმბოლური ტურნირია, პირველი ოქრო ამ ტურნირზე მოიპოვეთ, ეს იყო ერთ-ერთი მიზეზი, რის გამოც ოფიციალურად, თბილისის გარნდ სლემის მიმდინარეობას დაასრულეთ კარიერა?
- ჩემი პირველი საერთაშორისო მედალი თბილისის ტურნირზე მოვიპოვე. მაშინ გრან პრი ერქვა, შემდეგ, პირველი ოქროც აქ ავიღე. 3-ჯერ მოვიგე ოქრო თბილისში, როცა გასახდელიდან გამოვდიოდი და ხალხის შეძახილები მესმოდა, ჩემთვის განსაკუთრებული ემოცია იყო, დაუმარცხებელი ვხდებოდი, რაც ჩემი ხალხის დამსახურებაა და სწორედ ამ ადამიანების თანდასწრებით მინდოდა ყოფილიყო ჩემი ოფიციალური წასვლა სპორტიდან, მინდოდა ამ ხალხისთვის მადლობა მეთქვა. ოლიმპიადის მერე ლუხუმს არ უჭიდავია და ის, რაც ვიჭიდავე არ იყო ჩემი, 2 წელია შეჯიბრზე არც გამოვსულვარ.
- კარიერის საუკეთესო პერიოდი.. 2019 წელი, მოიგეთ ევროპული თამაშები და მსოფლიოს ჩემპიონატი…
2019-2020 წელი იყო ჩემი კარიერის პიკი. ეს იყო დრო, როცა ყველაფერი გადავდე და საშუალება მქონდა, მხოლოდ სპორტზე მეფიქრა. 2019 წლის სეზონი ისე ჩავატარე გდება არ გამიშვია.
2019 წელი ჩემს სპორტულ კარიერაში გარდამტეხი აღმოჩნდა, როცა მივხვდი, რომ ყველა ძლიერ სპორტსმენთან ნაჭიდავები მქონდა, ჩემი ანალიზი იყო, რომ ძალიან ცოტა მაკლდებოდა ყველასთან მოსაგებად, რაც რეჟიმში მდგომარეობდა. მე გლდანში, ოლიმპიური მზადების ცენტრში ვცხოვრობდი, ძილი და რეჟიმი არ იყო შესაბამისი, ეს ნიუანსი სპორტში უმნიშვნელოვანესია, როცა ერთი პროცენტით იზრდები და ძლიერს უპირისპირდები ის ერთი პროცენტი იმარჯვებს. ჩემი მწვრთნელების დახმარებით, შევძელი გაუმჯობესება, ჩემ გვერზე იყვნენ ავთანდილ კობახიძე, ამბაკო ავალიანი, გიორგი ბაინდურაშვილი, ბორია ფირცხელიანი ასევე ექიმები, ავთანდილ თელია, საერთო მუშაობით მივედი საუკეთესო კონდიციამდე.
მინსკის ევროპული თამაშების მოგებით ძალიან ბედნიერი ვიყავი. ფინალი, რომელიც ფრანცისკო გარიგოსთან ვიჭიდავე, რომელთანაც წაგებები მქონდა და იმ გადამწყვეტ მომენტში დავამარცხე. მას შემდეგ უკვე იყო მსოფლიოს ჩემპიონატი. მსოფლიოს ჩემპიონატი ჩემთვის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ბრძოლა აღმოჩნდა, ვიბრძოლეთ, ვიომეთ, 7 შეხვედრა გავიარეთ, გავიმარჯვეთ და ახლაც მგონია, რომ იმ დონის რთულ ბრძოლაში არც იქამდე და არ მას შემდეგ, არ ვყოფილვარ, არც ოლიმპიადაზე. ვფიქრობდი, ყველაზე დიდი მეომარი უნდა გავმხდარიყავი, ამ ფიქრმა კვარცხლბეკის უმაღლეს საფეხურზე ამიყვანა და არაფერია იმაზე დიდებული, როცა გესმის შენი სამშობლოს ჰიმნი, შეგიძლია თვალები დახუჭო, იყო ბედნიერი და გაახარო შენი ხალხი, მთელი ერი.
- რატომ ვერ შეძელით ამ ფორმის შენარჩუნება?
- 2020 წელს, როცა უკვე მსოფლიოსთვის ვემზადებოდი კორონავირუსი დამიდასტურდა, რის გამოც გამოვტოვე მსოფლიო. კოვიდმა და ტრავმებმა არ მომცა იმ ფორმის შენარჩუნების შესაძლებლობა, თუმცა მერე ბევრი ვივარჯიშე, ოლიმპიადისთვის ძალიან კარგ ფორმაში ვიყავი, დაღლა არ მიგრძვნია.
- ყველაზე ემოციური მომენტი თქვენი კარიერიდან?
- მსოფლიოს ჩემპიონობა, იმედგაცრუება ოლიმპიადაზე, თუმცა ოლიმპიური ჩემპიონიც რომ გავმხდარიყავი იმ მსოფლიოს ჩემპიონობას ვერ შეედრებოდა. ოლიმპიადისთვის მინდოდა 4 შეხვედრის მოგება, მსოფლიოზე შვიდი გამარჯვება მოვიპოვე და უძლიერესი სპორტსმენების დამარცხება შევძელი.
- ტოკიოს ოლიმპიურ თამაშებზე იყო ყველაზე რთული ეტაპი, რამ დაგწყვიტათ ყველაზე მეტად გული?
- ოლიმპიურმა თამაშებმა წერტილი დაუსვა ჩემს კარიერას. მსაჯის გადაწყვეტილების გამო წავაგე, თუ ჩემი გდება არ იყო, მასაც არ ეკუთვნოდა. მქონია შემთხვევა, როცა ასპარეზობის დროს მიფიქრია მსაჯი უსამართლოა, თუმცა შემდეგ მიყურებია მრავალჯერ და მივმხვდარვარ, რომ ნამდვილად სამართლიანი იყო. ოლიმპიადის მომენტსაც ძალიან ბევრჯერ ვუყურე, თუმცა ზუსტად ვიცი, მართალი ვარ და ამ ყველაფრის გააზრება, რომ უსამართლობის მსხვერპლი ვარ, ძალინ რთულია. გასაჩივრებასაც აზრი არ ჰქონდა. წარმოიდგინეთ, ჩემი კარიერის ყველაზე დიდი ოცნება, ოლიმპიური თამაშები, რაც იყო მივედი იმ ოცნებამდე, კარგ ფორმაში ვიყავი, დავმარცხდი, ვისთანაც რეალურად არ წამიგია. ეს ჩემთვის უდიდესი იმედგაცრუება იყო, ჩემს ცხოვრებაში, ურთულესი პერიოდები მქონია, ბევრი იმედგაცრუება, მაგრამ ამას ვერაფერს შევადარებ. ოლიმპიადის შემდეგ, შესაძლოა ერთი წელიც კი აღარ ვვარჯიშობდი, სპორტს ჩამოვშორდი. ჩემთვის რომ მოეგოთ ამას მივიღებდი, მაგრამ უსამართლობის განცდაა რთულია. ოლიმპიადაზე ფიზიკურად და ფსიქოლოგიურად სრული მზაობა მქონდა, ტიტულები მოპოვებული, დაგროვებული გამოცდილება. ჩემი კარიერა რეალურად იქ დასრულდა, სადაც მსაჯი შემომიტრიალდა და იმ მოძრაობაზე გამაფრთხილა, რაზეც გაფრთხილება არავის მიუღია.
- დაბრუნება როგორი იყო?
- ერთი წლის შემდეგ დავბრუნდი, ბევრი ვიფიქრე და ბოლოს გადავწყვიტე, იქნებ ისევ ძიუდო დამეხმაროს. როცა ტატამიზე შევედი, იმავე შემართებით მინდოდა, თუმცა პირველ ვარჯიშზე შეხვედრების დღე დაემთხვა და მივიღე მუხლის სერიოზული ტრავმა. შემდეგ იყო მკურნალობა 2-3 თვე, შემდეგ მეორე მუხლზეც იგივე დამემართა, არ იყო ჩემი ორგანიზმი მზად ამ დატვირთვის, ვეღარ გაუძლო და მივხვდი, სიამოვნებას ვეღარ ვიღებდი, ტრავმები დაემატა და გავჩერდი. არ მინდოდა, ჩემი წონა მსოფლიოს ასპარეზზე უკონკურენტოდ ყოფილიყო და ჩემთვის სასიხარულო ამბავი დამეწია, გიორგი სარდალაშვილი მსოფლიოს ჩემპიონი გახდა და მივხვდი, ღირსეული შემცვლელი გამოჩნდა და იქ უკვე საბოლოოდ გადავწყვიტე კარიერის დასრულება.
- ვის დაასახელებთ თქვენს წონაში საუკეთესოდ?
- გიორგი სარდალაშვილი უნიჭიერესი ბიჭია, იმედი მაქვს, ის შეძლებს ოლიმპიური ჩემპიონი გახდეს, ჯერ ახალგაზრდაა ყველაფერი წინ აქვს. რა თქმა უნდა, დიდ წარმატებას ვუსურვებ.
- ვის მიიჩნევთ ყველა დროის საუკეთესო ქართველ ძიუდოისტად?
- ავთანდილ ჭრიკიშვილს, რადგან ავთანდილ ჭრიკიშვილმა ძიგარო კანოს ტურნირი როცა მოიგო, მაშინ ეს დავით ბოდაველის გარდა მოგებული არავის ჰქონდა, დამოუკიდებელი საქართველოს ისტორიაში ჭრიკიშვილი პირველია, რომელმაც ეს მოახერხა. ავთო მსოფლიოს ჩემპიონია, თავისი სტილი ჰქონდა ჭიდაობისა და ტექნიკის მხრივ. ძიგორო კანოს ტურნირზე როცა ავთანდილ ჭრიკიშვილი ფინალში გავიდა, მეორე ნახევარფინალში ტაკანორი ნაგასე დამარცხდა სამხრეთ კორეელ სეუნსუ ლეესთან, ავთომ გვკითხა ამან არ გააკეთაო? როცა მას მარტივი მეტოქე ჰყავდა, მაგრამ მინდოდა ნაგასესთვის იაპონიაში მომეგო და ისე გავმხდარიყავი ჩემპიონიო, ის არ ირჩევდა მარტივ გზებს, რთულ გამოწვევბს ერკინებოდა და გამორჩეული ტექნიკა ჰქონდა.
- რას ურჩევთ ახალგაზრდა სპორტსმენებს?
- მინდა ყველას ვურჩიო, იშრომონ სწორად, შრომა ყოველთვის ფასდება, თუმცა მნიშვნელოვანია მიზანი და ამ მიზნის განხორციელებისთვის სწორი სტრატეგიის შემუშავება. პირველად რომ წავაგე მთელი ღამე არ მიძინია და ვფიქრობდი, სადმე შემხვედროდა და რევანში ამეღო. ასეთი რაღაცები მაძლიერებდა, შემდეგ მართლა მოვუგე, შემდეგ საფეხურზეც იგივე გავლილი მქონდა უკვე და ვიცოდი როგორ გამევლო ეს გზა და ასე მივიწევდი წინ. მიზნობრივი შრომა არის მნიშვნელოვანი ყველა შეხვედრაში, შემდეგ საჭიროა ანალიზი, სხვანაირად შედეგი არ მოვა, ერთი და იმავე შეცდომების დაშვება არ შეძლება.
- კარიერა დასრულებულია, რას აპირებთ, სამომავლო გეგმები კვლავ ძიუდოს უკავშირდება?
- ახლა შემიძილა ვთქვა, ბედნიერი ადამიანი ვარ, მყავს ოჯახი, მეუღლე და პატარა შვილი.
რაც შეეხება სამომავლო გეგმებს, რამდენიმე თვეა უკვე, რაც მწვრთნელის კარიერა დავიწყე, ბავშვებს ვავარჯიშებ და თავს კარგად ვგრძნობ.
ის დარტყმა, რაც ოლიმპიადამ მომაყენა და ვერაფერმა გამომიყვანა აქ ვიპოვე შვება. ჩემი ოცნებაა, ოლიმპიური ჩემპიონი აღვზარდო, რა თქმა უნდა, მინდა ჩემი შვილიც ძიუდოისტი იყოს, თუმცა ეს მისი არჩევანია. ახლა ბავშვებს ვუჩვენო როგორ აისრულონ ოცნებები, როგორ იამაყოს სამშობლომ მათი წარმატებით, თუმცა ამ გზას ვიდრე არ გაივლიან, ყველაფერს ვერ მიხვდებიან. ასევე მინდა ვთქვა, რომ ძალიან მახარებს გოგოების ჩართულობა, ბოლო წლებში იზრდება გოგოების რიცხვი ძიუდოში, ჩემთანაც დარბაზში ბევრი გოგოა და არ შემიძლია არ აღვნიშნო, მათი შემართება და მიზანდასახულობა. ასე რომ, დავიწყე მწვრთნელის კარიერა და ძალაინ მინდა, ოლიმპიური ჩემპიონი აღვზარდო.
