ფეხბურთში არის დეტალები, რომლებიც უბრალო დამთხვევებს სცილდება. ეს არ არის მხოლოდ სტატისტიკა, გოლები ან ტიტულები - ეს ხშირად ემოციაა, შთაგონება და ბავშვობის ოცნებების ასრულება. ლუკა მოდრიჩისთვის, რომელსაც მსოფლიოში ერთ-ერთ საუკეთესო ფლეიმეიქერად მიიჩნევენ, სწორედ ზვონიმირ ბობანი იყო ის ადამიანი, ვინც პირველმა უჩვენა, თუ როგორი შეიძლება იყოს დიდი ხორვატი ფეხბურთელი.
ლუკა მოდრიჩი და ზვონიმირ ბობანი - ორი დიადი ხორვატი გამთამაშებელი
ბობანი 90-იანი წლების ხორვატული ფეხბურთის სიმბოლო იყო - ლიდერი, ოსტატი და მილანის დაუვიწყარი ათიანი. სწორედ მაშინ, როცა ზვონიმირი "როსონერიში" ბრწყინავდა, პატარა ლუკა ზადარში ბურთს აგორავებდა და ომის ფონზე ოცნებობდა ერთ დღეს კერპის მსგავს კარიერაზე.
ხორვატმა გამთამაშებელმა ყველაფერი გააკეთა იმისათვის, რომ ეს ოცნება რეალობად ექცია. დინამო ზაგრებიდან დაწყებული გზა, ტოტენჰემის გავლით რეალ მადრიდში დასრულდა ნამდვილ ეპოქად: 6 ჩემპიონთა ლიგა, ოქროს ბურთი და მთავარი ევროპული კლუბის ყველაზე ტიტულოვანი მოთამაშის სტატუსი.
"როსონერის" გამთამაშებელი იმ პერიოდის ხორვატებისთვის უბრალო ფეხბურთელზე მეტი იყო. ეროვნული იდენტობის სიმბოლო, დამოუკიდებლობის ერთ-ერთი მებრძოლი და ლეგენდა, რომელმაც მსოფლიო ფეხბურთში ხორვატებისთვის გზა გაკაფა. ხორვატი ფლეიმეიქერის ტექნიკა, ტემპერამენტი და ლიდერობა მოდრიჩზე დიდ შთაბეჭდილებას ახდენდა.
"ზორო" "სამეფო კლუბის" მომავალი კაპიტნისთვის მაგალითი იყო - როგორ შეიძლებოდა ყოფილიყავი ერთდროულად მხატვარი ბურთით და მებრძოლი მოედანზე. "ჩემთვის ბობანი გმირი იყო. მისი თამაში მიყვარდა, მისი ხედვა, სტილი. როცა მას ვუყურებდი, ვოცნებობდი - ოღონდ ოდესმე მე-10 ნომრით ვითამაშო მილანში", - იხსენებს 39 წლის ფლეიმეიქერი.
მილანის მაისური - მომენტი, როცა წრე შეიკრა
და მაინც, როცა უკვე ყველა სიმაღლე დალაშქრული ჰქონდა, მოდრიჩმა კიდევ ერთი ნაბიჯი გადადგა - ნაბიჯი გულით, ნაბიჯი მილანისკენ. ხორვატი ფლეიმეიქერი "როსონერიში" გადავიდა 39 წლის ასაკში, მომენტში, როცა მოთამაშეთა უმეტესობა კარიერის დასრულებაზე ფიქრობს, მაგრამ მისთვის ეს სხვა რამ იყო.
ეს იყო წრის დახურვა. ბავშვობაში, როცა ბობანს ტელევიზორში ადევნებდა თვალს, ჯერ კიდევ არ იცოდა, რომ ერთ დღეს მის კვალს გაჰყვებოდა. შავ-წითელი მაისურის მორგება ამ კონტექსტში უბრალოდ პროფესიული ნაბიჯი კი არა, ცხოვრებისეული სიმბოლოა. აღსანიშნავია ის, რომ ლუკას სან სიროზე გადასვლა მხოლოდ სენტიმენტალური ისტორია არ არის.
რეალის ყოფილი კაპიტანი მასიმილიანო ალეგრის გუნდში ახალ თაობას დაეხმარება. იტალიური კლუბი, რომელიც რამდენიმე წელია, რაც ახალგაზრდების განვითარებაზე ფოკუსირდება, მადრიდელთა ყოფილი მე-10 ნომრისგან მიიღებს გამოცდილებისა და კლასის უსაზღვრო ნაკადს.
და ასე, პატარა ბიჭის ოცნება სრულდება იმავე სტადიონზე, სადაც ოდესღაც მისმა კერპმა ითამაშა. მილანში კი კვლავ უკვდავი ბალადა ჟღერს, ოღონდ ამჯერად ზვონიმირის შემდეგ, მოდრიჩის სახელით. საინტერესოა, რომ "როსონერიში" ის იქნება არა 10, არამედ 14 ნომერი, დიახ, "ბალკანელ კრუიფს" მას ტყუილად არ ეძახიან.
ბობანის მემკვიდრეობა
მოდრიჩის შესახებ ყველამ ყველაფერი იცის, თუმცა ახალი თაობისთვის უცნობი პერსონაჟი არის ბობანი, ასე რომ საჭირო იქნება მისი მიღწევების გახსენება. 90-იანების მილანის ერთ-ერთი სიმბოლო, რომელმაც იტალიურ გრანდში 250-ზე მეტი შეხვედრა ჩაატარა. 4 სკუდეტო, ჩემპიონთა ლიგა, მე-3 ადგილი მუნდიალზე და ოქროს ბურთის სია.
გახსოვთ ფინალი, რომელშიც "როსონერიმ" ბარსელონამ 4:0 გაანადგურა? იმ მატჩის მონაწილე ხორვატი გამთამაშებელიც იყო. ფეხბურთელი, რომელიც "შავ-წითლებში" მოესწრო როგორც არიგო საკის, ისე ფაბიო კაპელოსაც. საინტერესოა, რომ კარიერის დასრულების შემდეგ, ზვონიმირი სან სიროზე დაბრუნდა.
მილანის ათიანი მოგვევლინა ჯერ დირექტორის როლში, შემდეგ სტრატეგიული მრჩევლის სტატუსით. ახლა კი იმავე კლუბში, იმავე ფერებში, თამაშობს ფეხბურთელი, რომელიც "ზოროს" ბავშვობიდან უყურებდა, ისე როგორც კერპს. ერთი სიტყვით, ლეგენდარული ხორვატების ისტორია "როსონერიში" გრძელდება.
