მომდევნო დღეს გაზეთ ლელოში მისალოცი წერილებიც გამოქვეყნდა: „ის ურჩევნია მამულსა, რომ შვილის სჯობდეს მამასა." - ასე დაიწყო თავისი წერილი ქართული ფეხბურთის პატრიარქმა, იმ წლებში სპორტსაზოგადოება დინამოს დირექტორმა ბორის პაიჭაძემ: „მე სამჯერ ვითამაშე თასის ფინალი და სამჯერვე ხელმოცარული დავბრუნდი მოსკოვიდან, ახლა კი, როგორც იქნა, მიზანს მივაღწიეთ. არ დავიშურებთ შრომას, რომ რაც შეიძლება მალე ჩაგაბაროთ განახლებული დინამოს სტადიონი." - ახლა ეს სტადიონი სწორედ ბორის პაიჭაძის სახელს ატარებს.
დიდ გამარჯვებას გამოეხმაურა ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო ქართველი სპორტსმენი, მიხეილ მესხი: „მეც ვარ თასის ფინალის მონაწილე, მაგრამ მაშინ ბედმა გვიმტყუნა, ხოლო, რაც ახლა მოხდა მოსკოვში, ლუჟნიკის სტადიონზე, ლოგიკური შედეგია 40 წლის წინ დაწყებული სახელოვანი ბრძოლისა." - წერდა სპორტის დამსახურებული ოსტატი.
აი, დამოუკიდებლობის პირობებში მეტწილად ამხანაგური მატჩები იმართებოდა, თუმცა, ერთა ლიგის დაარსებამ ისევ გადაკვეთა მეზობლების გზები, უკვე ოფიციალურ ფორმატში.
ამ სტატიაში ყველა იმ შეხვედრას გავიხსენებთ, რომელიც დამოუკიდებელ საქართველოს ნაკრებს სომხეთის ნაკრების წინააღმდეგ ჩაუტარებია. შევეცდებით კონტექსტი და მივიწყებული ამბებიც მივიტანოთ მკითხველამდე. ძველებს გაახსენდებათ, ახლები კი რაღაც ახალს შეიტყობენ.
1997 წელი - ყიფიანის ბრწყინვალე დებიუტი
პირველი მატჩი დამოუკიდებელ საქართველოსა და სომხეთის ნაკრებებს შორის 1997 წლის 30 მარტს გაიმართა და ისტორიულიც გამოდგა. მატჩამდე ყურადსაღები ამბები ხდებოდა საქართველოს ნაკრების თავს. ალექსანდრე ჩივაძე ინგლისის ნაკრებთან მარცხის მერე გადააყენეს, უფრო სწორად, თავად წავიდა. ფედერაცია მას ენდობოდა, მაგრამ ჟურნალისტები, განსაკუთრებით კი გაზეთი სარბიელი იყო შეუვალი: „სირცხვილი ეროვნული დღესასწაულის ნაცვლად.”, „ნაკრების მწვრთნელი უნდა შეიცვალოს.”, „მშვიდობით საშა.” - ასეთ სათაურებს ამოიკითხავდით პრესაში.
არადა, ‘98 წლის მუნდიალის შესარჩევი სულ რაღაც ორი ტურის დაწყებული იყო და საქართველოს ძალიან მძიმე კალენდარი დაუდგინეს, პირველ ტურში იტალიაში ჩავიდნენ და 1:0 დამარცხდნენ, ვისაც ახსოვს ის შეხვედრა ისიც ემახსოვრება, რომ თავისუფლად შეიძლებოდა ქულის წამოღება. მეორე ტურში კი ინგლისის ნაკრებს უმასპინძლეს და 2:0 წააგეს. ეგ მატჩი ცალკე ამბავია და ჯობია არ შევყვეთ. სანამ ახალ მთავარ მწვრთნელს შეარჩევდნენ, ეროვნული გუნდის სახელით ახალგაზრდულმა ნაკრებმა ითამაშა ორი მატჩი ლიბანში, გუცაევის ფეხბურთელებმა ორივე შეხვედრა დათმეს. ალბათ, არც უნდა მივუთვალოთ ეროვნულს, ისედაც ზედიზედ ხუთი მატჩი ჰქონდათ წაგებული. ასე რომ, თავად განსაჯეთ რა ხასიათზე იქნებოდნენ, ან ქომაგები, ან ჟურნალისტები, ან ფეხბურთელები და მწვრთნელები.
ჩივაძე ყიფიანმა შეცვალა. ახლა შეიძლება ვინმეს ბუნებრივად ეჩვენება რომ საქართველომ სომხეთთან დიდი ანგარიშით მოიგო, მაგრამ ზედიზედ ხუთი წაგებულის მერე ასეთი განწყობა ნამდვილად არ ყოფილა. სამოთხის კარი ვიწროა, ეროვნული სტადიონის კარი კიდევ უფრო ვიწრო აღმოჩნდა, სამოთხისაკენ მიმავალ გზაზე ქომაგებს ტრადიციული ჯოჯოხეთი მოუწყვეს. აი, რას წერდა გაზეთ სარბიელში ზურაბ მეძველია: „ფეხბურთის ფედერაციის პრეს-სამსახური თამაშამდე ისე იმუქრებოდა, სტადიონზე უბილეთოდ ჩიტიც ვერ შეფრინდებაო, რეალური ვითარების მეტ-ნაკლებად მცოდნე კაცს გაგეცინებოდა, ახლა კი არა, კომუნისტურ დროშიც არ იყო ძნელი საქმე, კონტროლიორისთვის (მილიციელისთვის) მანეთი (3, 5, ანდაც თუმანი - გააჩნია თამაშს) მიგეცა და სტადიონზე უპრობლემოდ შესულიყავი. ვიფიქრეთ, ალბათ რაღაც საგანგებოს იღონებენო, მაგრამ ის, რაც მავანმა კვირას მოიფიქრა, ჰიჩკოკს გაუჭირდებოდა - თამაშის დაწყებამდე 20 წუთით ადრე 80 000-იანი ეროვნული სტადიონის მხოლოდ ერთი კარი იყო ღია და ისიც სანახევროდ, ხალხი ლამის მესამე „საპატიო“ წრეს უვლიდა სტადიონს შესაძრომის (უბილეთოები) და ღია კარის (ბილეთიანები) ძებნაში, მესერს იქით მშვიდად მდგომი წესრიგის დამცველები ვიღაცის განკარგულებას ელოდნენ, ამ დროს მოსახდენი მოხდა, ჯებირი გაარღვიეს და...“
შეიჭრა ქომაგი სტადიონზე და არც უნანია. საქართველომ შვიდი უპასუხო გოლი გაუტანა სომხეთს. იგივე სარბიელში ერთი ხუმრობაც დაიწერა: „გაიგე, სომხებს ჩვენთან თავის ისტორიაში ყველაზე დიდი ანგარიშით წაუგიათ. - მაგათი ამბავი რომ ვიცი, მომდევნო თამაშს სპეციალურად 8:0-ს წააგებენ, რომ რეკორდული მარცხი მაინცდამაინც ჩვენთან არ ჰქონდეთ.”
გაჩნდა ასეთი ხუმრობა, თუმცა, ამავე ნომერში მიმომხილველი ვახტანგ ბზიკაძე გვახსენებს, რომ სომხეთს 7:0 უკვე წაგებული ჰქონდა ჩილესთან. საქართველოსთვის კი ნამდვილად რეკორდული გამარჯვება იყო, მრავალი წლის მერე ამ რეკორდს ტაილანდთან გააუმჯობესებენ, მაგრამ სად ტაილანდთან მოგება და სად კავკასიურ დერბიში გამარჯვება.
ვახტანგ ბზიკაძე სხვა მნიშვნელოვან ფაქტორზეც ამახვილებს ყურადღებას, ამ მატჩიდან ზუსტად შვიდი წლის წინ 1990 წლის 30 მარტს დამოუკიდებელი ჩემპიონატის პირველი მატჩი გაიმართა და დავით ყიფიანს ცუდად დაამახსოვრდა, რადგან დინამომ, უფრო სწორად, იბერიამ, კოლხეთთან წააგო. „თუმცა, ცრურწმენას არ აჰყოლია და იმდენი გოლი გავიდა ცუდზე ფიქრის დრო არც ყოფილა.” - წერს ბზიკაძე.
7:0 კი მორჩა, მაგრამ კრიტიკას არ მორიდებიან, მიმომხილველები აღნიშნავენ, რომ: „ყიფიანმა გაზარდა დისტანცია ჯამარაულსა და ქინქლაძეს შორის, რათა ერთმანეთისათვის ხელი არ შეეშალათ, ქინქლაძე უფრო თავდამსხმელი იყო ამ შეხვედრაში, ჯამარაულს კი ცენტრი ჩააბარეს, მაგრამ ვერ იყო კარგი, ტრაბზონში სკამზე ჯდობა შეტყობია.”
ამ შეხვედრაში პირველად შეასრულა საქართელოს ნაკრების ფეხბურთელმა ჰეთ-თრიქი, ეს მიღწევა შოთა არველაძის ანგარიშზეა. ორი გოლი მისმა ტყუპისცალმა, არჩილმა გაიტანა, ერთი ქინქლაძემ და ერთიც საქართველოს პრეზიდენტმა. იფიქრებდა მაშინ ამას ვინმე?! - მაშინ კი არა, დღეს ვერ დაუჯერებია ხალხს. მატჩის შემდეგომი პრესკონფერენცია არ გამართულა, უფრო სწორად, სხვაგან გაიმართა: „დარბაზში შეკრებილ ჟურნალისტებს გვიანღა შემოგვძახეს უკვე დასრულდა ყველაფერიო” - იხსენებს მეძველია. თუმცა, მომდევნო დღეს მამუკა კვარაცხელიამ დინამოს ბაზას მიაკითხა და ყიფიანის კომენტარიც იქ ჩაიწერა: „სომხეთმა საქართველო სათანადოდ ვერ შეაფასა. ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ ქეცბაია, არველაძე და ქინქლაძე ამ თამაშით გაიცნეს. ზემდეტად თავდაჯერებულები გამოვიდნენ და მეორე გოლმა სომხეთის ნაკრები გატეხა. ასეთი ანგარიშით მოგებას არ ველოდი, და არც ოგანესიანი ჩამოსულა ამ ანგარიშით წასაგებად, ხორენს კონფლიქტი მოსვლია აეროპორტში თავისი ფედერაციის ხელმძღვანელებთან.” მომდევნო დღეს სარბიელში ცოტა ირონიული სათაურიც გამოჩნდა - “ინგლისო გეშინოდეს, ყიფიანი მოდის!
30 მარტი, 1997. ამხანაგური. თბილისი, ბორის პაიჭაძის სახელობის ეროვნული სტადიონი - 10 000 მაყურებელი
ამხანაგური მატჩი
საქართველო 7:0 სომხეთი
გოლები: 1:0 შოთა არველაძე (12', გიორგი ქინქლაძის პასით), 2:0 გიორგი ქინქლაძე (45', პენ.), 3:0 შოთა არველაძე (57', გიორგი ნემსაძის პასით), 4:0 არჩილ არველაძე (58'), 5:0 არჩილ არველაძე (60', შოთა არველაძის პასით), 6:0 შოთა არველაძე (67', კახი გოგიჩაიშვილის პასით), 7:0 მიხეილ ყაველაშვილი (81', არჩილ არველაძის პასით)
საქართველო: ირაკლი ზოიძე (ნიკა ტოგონიძე, 55'), ნუგზარ ლობჟანიძე, კახი ცხადაძე (კაპ.), მურთაზ შელია (გელა შეყილაძე, 61'), გიორგი ჩიხრაძე (კახი გოგიჩაიშვილი, 46'), ლევან კობიაშვილი, გიორგი ნემსაძე, გოჩა ჯამარაული (მიხეილ ყაველაშვილი, 46'), თემურ ქეცბაია (არჩილ არველაძე, 57'), გიორგი ქინქლაძე (გოგა გახოკიძე, 61'), შოთა არველაძე (ამირან მუჯირი, 68')
მწვრთნელი: დავით ყიფიანი
სომხეთი: არმენ ავაქიანი, იერვანდ სუკიასიანი, ვარდან ხაჩატრიანი (კაპ.) (ტიგრან გსპეიანი, 46'), სარქის ოვსეპიანი, ჰარუთინ ვარდანიანი (ტიგრან იესაიანი, 46'), მიშელ ტერ ზაქარიანი (არამაის ტონოიანი, 46'), არტურ პეტროსიანი (რომიკ ხაჩატრიანი, 61'), აკოფ ტერ-პეტროსიანი (გაგიკ მანუკიანი, 57'), არსენ ავეტისიანი, ერიკ ასადურიანი, ჰამლეტ მხითარიანი
მწვრთნელი: ხორენ ოჰანესიანი
გაფრთხილება: მიშელ ტერ ზაქარიანი
მსაჯები: ვალენტინ ივანოვი; ვლადიმირ გესელევი, ალექსეი გარტი (რუსეთი)
2000 წელი - კვიპროსის ტურნირზე
მომდევნო შეხვედრა კვიპროსის ტურნირზე გაიმართა. რთულია ამ ტურნირს თავი-ბოლო გაუგო, მაგრამ ატარებდნენ კვიპროსზე და თამაშობდა საქართველოც. პირველ შეხვედრაში ქართველებმა სლოვაკეთი დაამარცხეს - 2:1, მეორე შეხვედრაში რუმინეთთან დამარცხდნენ პენალტებში (პენალტების პირველი სერია საქართველოს ნაკრების ისტორიაში), მესამე მატჩი კი სომხეთთან გაიმართა, 2000 წლის 2 ივნისს. ამ დროს ნაკრებს დავით ყიფიანისა და რევაზ ძოძუაშვილის დუეტი წვრთნიდა. გოლები ზაზა ჯანაშიამ და ზურაბ მენთეშაშვილმა გაიტანეს. საპასუხო გოლი ვარდან ხაჩატრიანის ანგარიშზეა.
შემადგენლობა გადახალისებული იყო, განსაკუთრებით დაცვის ხაზში. იქვე, სარბიელის მიმომხილველი ხვიჩა სანიკიძე აღნიშნავს, რომ პირველ ტურში საქართველოს ნაკრებმა რეალურად სლოვაკეთის ახალგაზრდული ნაკრები დაამარცხა, რის შესახებაც ქომაგმა არაფერი იცოდა. ამ დროს ბელგია-ნიდერლანდებში ევროპის ჩემპიონატი იწყებოდა, ერთ-ერთი საუკეთესო ევრო ისტორიაში, ქართველმა ფეხბურთელებმაც მაყურებლის როლი მოირგეს და თავიანთ საყვარელ ნაკრებებს უქომაგეს. მაშინ ასეთი დრო იყო.
2 ივნისი, 2000. ლიმასოლი - ცირიონი, 300 მაყურებელი
საქართველო-სომხეთი 2:1
1:0 ჯანაშია (7'), 1:1 ხაჩატრიანი (44'), 2:1 მენთეშაშვილი (55')
საქართველო: გრიშიკაშვილი, სილაგაძე, ქემოკლიძე, მენთეშაშვილი, ჩიხრაძე, ყაველაშვილი, სიჭინავა (22', შეყილაძე), ნემსაძე, ჯამარაული, არველაძე, ჯანაშია (46', ძოძუაშვილი).
მთავარი მწვრთნელები: დავით ყიფიანი, რევაზ ძოძუაშვილი
სომხეთი: აბრამიანი (46', ბერეზოვსკი), კაზანჯიანი (79', აკოფიანი), ხაჩატრიანი, ოვსეფიანი, ასატრიანი, დოჰოიანი, პეტროსიანი, ნაზარიანი, არამ აკოფიანი (87', არუთინიანი), ქარამიანი, სარქისიანი (43', ქარამიანი)
არბიტრი: კ. კონსტანტინისი (კვიპროსი)
2000 წელი - პირველად სომხეთში
ერევანში საქართველომ პირველად 2000 წლის 26 აპრილს ითამაშა, ამხანაგური მატჩის ეგიდით. საქართველოს ნაკრებს კვლავ ყიფიანისა და ძოძუაშვილის დუეტი წვრთნიდა. რა თქმა უნდა, ‘97 წლის მატჩი ყველას მწარედ ახსოვდა და რევანშის დიდი სურვილიც იყო, მათ შორის, სომხეთის მთავარი მწვრთნელის მხრიდანაც, ამის შესახებ სარბიელის კორესპონდენტი კობა ინასარიძე წერდა: „სარბიელელები შემთხვევით იმ სასტუმროში დავბინავდით, სადაც სომხეთის ორივე გუნდი მეოთხე დღეა ცხოვრობს, თანაც, ბედი არ გინდა, სომეხ ფეხბურთელებთან კედელი გვყოფს, მათი მწვრთნელი ვარუჟან სუკიასიანიც ჩვენს სართულზე ცხოვრობს და დერეფანში ერთმანეთს რომ შევეფეთეთ, სადღეისო მატჩზე ეს გვითხრა: თბილისში წაგებული 7:0 სომხური ფეხბურთის ისტორიის შავი ფურცელია. მაშინ სირცხვილნაჭამი დავრჩით და ახლა ვეცდებით საქართველოს ნაკრებისთვის სამაგიეროს გადახდას. არ ვამბობ, რომ შვიდბურთიანი სხვაობით მოგიგებთ, მაგრამ ღირსეული რევანშის იმედი კი მაქვს, თანაც მეტოქე ხომ უძლიერესი შემადგენლობით ვერ ითამაშებს.”
საქართველოს ნაკრები შესუსტებული კი ჩავიდა სომხეთში, მაგრამ მეტოქემ მაინც ვერაფერი დააკლო და თუ ცნობებს ვენდობით დიდი მოსაწყენი მატჩი გამოსულა: „თამაშმა ერევანში მართლაც საკმაო ინტერესი გამოიწვია. ქომაგებს რაზდანის ცენტრალური ტრიბუნის ქვედა იარუსი პირთამდე შეევსოთ, ზედა იარუსი ავარიულ მდგომარეობაში ყოფილა და ხალხს იქ დასხდომის უფლება არ მისცეს. სანახევროდ სავსე იყო საპირისპირო ტრიბუნაც, სხვა სექტორების სკამები კი აქაურებს აყრილი აქვთ. ერთი სიტყვით, სტადიონზე, როგორც ადმინისტრაციაში გვითხრეს, დაახლოებით 22 000 ქომაგი იყო. და რა ნახეს?! - ერთობ უინტერესო თამაში, იმედგაცრუებულები დარჩნენ. ძველი, მეტოქეების საერთაშორისო მატჩი გახლდათ და სამიწლისწინანდელი სირცხვილისთვის ღირსეულ რევანშს ელოდნენ სომხეთის ნაკრების ქომაგები, სტადიონს კი ნირწამხდრები სტოვებდნენ. ბილეთში გადახდილი 1 500 თუ 2 000 დრამის ფასი რაზდანზე ვერაფერი ნახეს.
პრესკონფერენციაზე დავით ყიფიანს ერთმა აქაურმა ჟურნალისტმა ჰკითხა, საქართველოს ნაკრებში ყველა ლეგიონერის თამაშით რაიმე თუ შეიცვლებოდაო. ჩვენი ეროვნული გუნდის მწვრთნელთაგანმა ჩაიცინა, ალბათ მოერიდა და მხოლოდ ეს უპასუხა, უფრო ლამაზი, საინტერესო მატჩი იქნებოდაო. მერე ძოძუაშვილს შეხედა, მხარი გაჰკრა, ქართველ ჟურნალისტებს კი თვალი ჩაგვიკრა. ჩვენც. თავი დავუკარით.. შეხვედრა ფრედ კი დამთავრდა, მაგრამ აშკარა იყო, ფაქტობრივად ექსპერიმენტული შემადგენლობით მოთამაშე საქართველოს ნაკრები მასპინძლებს ყველა საფეხბურთო კომპენენტში სჯობდა.”
მატჩის შემდეგ კომენტარი გააკეთა სომხეთის ნაკრების მწვრთნელმაც: „თამაშის ხარისხით უკმაყოფილო ვარ. ფიზიკურად ორივე გუნდი კარგად გამოიყურებოდა, საქართველოსთან მატჩების შემდეგ დღევანდელმა ფრემ ხასიათი ოდნავ გამომიკეთა. ქართველთა გუნდის ნაკლზე კი ძოძუაშვილს და ყიფიანს ჰკითხეთ.”
26 აპრილი, 2000, ერევანი - რაზდანი, 22 000 მაყურებელი
ამხანაგური მატჩი
სომხეთი-საქართველო 0:0
სომხეთი: აბრამიანი, ვარდანიანი, ოვსეფიანი, ხაჩატრიანი, სუკისიანი, ხოჯოიანი, ვოსკანიანი, პეტროსიანი (79', ასატრიანი), პეტროსიანცი (56', ქარამიანი), შაჰგელდიანი, არამ აკოფიანი (68', არმ. ქარამიანი).
საქართველო: გრიშიკაშვილი, მიქაძე (34', რეხვიაშვილი), ნემსაძე, სილაგაძე, თოდუა, ყაველაშვილი, ხიზანიშვილი (72', დიდავა), სიჭინავა, ალექსიძე (55', მენთეშაშვილი), დემეტრაძე, ჩალაძე (46', იონანიძე).
მთავარი მწვრთნელები: დავით ყიფიანი, რევაზ ძოძუაშვილი
არბიტრი: ი. იაკუბოვსკი (ბელარუსი)
2004 წელი - ისევ კვიპროსზე: პირველი წაგება სომხეთთან
პირველ მარცხზეც უნდა მოვყვეთ, ისე გამოვიდა, რომ სომხეთთან ერევანში საქართველომ მხოლოდ ერთხელ ითამაშა, სამჯერ კვიპროსზე, ერთხელაც ნეიტრალურ პოლონეთში. თუმცა, პოლონეთამდე სულ სხვა მატჩია მოსაყოლი. საქართველო სომხეთთან პირველად 2004 წლის თებერვალში დამარცხდა. ამ დროს ეროვნული გუნდი უმწვრთნელოდ იყო დარჩენილი, მერაბ ჟორდანია „ვარდების ხელისუფლების” მოსვლისთანავე დაიჭირეს და მთელი ფედერაცია მისი გამოშვების მოლოდინში იყო. როგორც იქნა გამოუშვეს და მწვრთნელის ძიებაც დაიწყო, ოღონდ, ეს გადაწყვეტილება ქვეყნის ახალ პრეზიდენტთან უნდა შეეთანხმებინათ. ითქვა ანატოლი ბიშოვეცზე, საბოლოოდ, ალან ჟირესს ჩააბარეს პოსტი, აი, კვიპროსზე კი ნაკრების თავკაცი გოჩა ტყებუჩავა ყოფილა. არადა, მაგალითად, Transfermrkt-ზე ბიშოვეცია მითითებული.
აი, რას წერდა მწვრთნელის საკითხზე გაზეთ სარბიელში კობა ინასარიძე: „საქართველოს ნაკრების მწვრთნელი ანატოლი ბიშოვეცი იქნება. ეს ამბავი წუხელ, ფაქტობრივად, გადაწყდა, საქართველოს ფეხბურთის ფედერაცია უკრაინელ სპეციალისტთან ორწლიან კონტრაქტს ორშაბათს გააფორმებს და ბიშოვეცი უკვე ოფიციალურად დაინიშნება ეროვნული გუნდის თავკაცად. ახალ მწვრთნელს ფეხბურთის ფედერაციის პრეზიდენტი მერაბ ჟორდანია კვიპროსზე ხვალ ჩააკითხავს და ყველა საკონტრაქტო დეტალს შეუთანხმებს.”
საბოლოოდ, ნაკრების თავკაცად ალან ჟირესი დანიშნეს. მიმომხილველი გია ტუხაშვილი აღნიშნავს, რომ კვიპროსის ტურნირზე არა ეროვნულმა გუნდმა, არამედ თბილისის დინამომ ითამაშა ნაკრების სახელით, პლუს სამი დამატებული ფეხბურთელით. სომხებს სრული შემადგენლობით უთამაშიათ და მოიგეს კიდეც - 2:0. აღსანიშნია რომ გოლები ტყუპებმა გაიტანეს, არველაძეებს გაუქვითეს - ართავაზ და არმან ქარამიანებმა.
21 თებერვალი, 2004, ნიქოზია - მაკარიონი
საერთაშორისო ტურნირი კვიპროსზე
საქართველო-სომხეთი 0:2
0:1 არტ. ქარამიანი (41'), 0:2 არმ. ქარამიანი (52').
საქართველო: მამალაძე, ქემოკლიძე (60', კანდელაკი), შაშიაშვილი, წერეთელი, კვირკველია, კორღალიძე, ნემსაძე, გაბიდაური, დარასელია, ქინქლაძე, იაშვილი (60', მელქაძე).
მთავარი მწვრთნელი: გოჩა ტყებუჩავა
სომხეთი: ბეტე, ოვსეფიანი, ხაჩატრიანი (79', დუმბუკი), პაჩაიანი (87', ალექსანიანი), მელიქიანი (88', მანუჩარიანი), ზეიჩუ, ნაზარიანი (89', ალექსანიანი), მკრტიჩიანი, ვოსკანიანი, არტ. ქარამიანი (87', კირაკოსიანი), არმ. ქარამიანი (73', აკობიანი).
2011 წელი - თქვე კაი ხალხო..
„მთელი სომხეთი დამსდევდა...“, „თურმე მაგარი ვყოფილვარ”, „თქვე კაი ხალხო...” - ეს თემურ ქეცბაიას წამოსროლილი სიტყვებია, ერთ-ერთ გადაცემაში სტუმრობის დროს. ჯერ 7:0 გაიხსენა, მერე ამხანაგური შეხვედრა, რომელიც უკვე მწვრთნელის რანგში 2:1 მოიგო.
ეს მატჩი 2011 წლის 9 თებერვალს გაიმართა. ეს თემურის მეცხრე მატჩი იყო ნაკრების მწვრთნელის რანგში და წაგება ჯერ არ ჰქონია, ეგ კი არა, მომდევნო მატჩში ხორვატიის ნაკრებს უმასპინძლებს და დაამარცხებს. წაგებები ამის მერე დაიწყება. სომხეთთან მატჩის მერე ქეცბაიას ანგარიშზე 5 ფრე და 4 მოგება იყო. ხორვატების დამარცხების მერე მშვენიერი ბალანსიც მიიღო. დასაწყისი მართლაც მაგარი ჰქონდა.
საქართველოს ნაკრებმა ორივე გოლი პირველ ტაიმში გაიტანა, თავი დავით სირაძემ და ალექსანდრე იაშვილმა გამოიჩინეს. მეორე ტაიმში სომხებმა ანგარიში მანუჩარიანის გოლით შეამცირეს.
9 თებერვალი, 2011. ლიმასოლი, კვიპროსი - ცირიო
ამხანაგური მატჩი
საქართველო 2:1 სომხეთი
გოლები: 1:0 იაშვილი (22'), 2:0 სირაძე (33'), 2:1 მანუჩარიანი (64')
საქართველო: ლორია (რევიშვილი 46'), სალუქვაძე, ხუბუტია, კალაძე (კაპ.) (46', ამისულაშვილი), კობიაშვილი (46', კვირკველია), გოგუა (46', ვაწაძე),
ხიზანიშვილი (57', კაკუბავა), დაუშვილი, ანანიძე, იაშვილი (50', მერებაშვილი), სირაძე
მწვრთნელი: თემურ ქეცბაია
სომხეთი: გასპაროვი, მიქოიანი, არაკელიანი, ჰოვსეპიანი, ჰაირაპეტიანი, ედიგარიანი, მკრტიჩიანი, პიზელი, კაზარიანი, მალაქიანი, მანუჩარიანი.
გაფრთხილება: ხუბუტია, კვირკველია, დაუშვილი, რევიშვილი, კაკუბავა
გაფრთხილება: ხუბუტია, კვირკველია, დაუშვილი, რევიშვილი, კაკუბავა
მსაჯები: ანასტასიუ, ხრისტოუ, იოანუ (კვიპროსი)
2020 წელი - ფინალამდე
აი, მოვედით ოფიციალურ მატჩებამდე, როგორც დასაწყისში აღვნიშნეთ მეზობლების გზები ერთა ლიგამ გადაკვეთა. მაინცდამაინც კარგი გასახსენებელი ვერ არის. ვაისის ნაკრებისთვის უცნაური მატჩები გამოვიდა. ორივე. ნეიტრალურ მოედანზე ჩატარებულიც და თბილისის მატჩიც. პირველი შეხვედრა პოლონეთში გაიმართა, 11 ოქტომბერს. ამ დროს სომხეთსა და აზერბაიჯანს შორის საომარი მოქმედებები მიმდინარეობდა, ჩვენთვის ეს ნაცნობი სურათია, რუსეთის გადამკიდე საქართველოსაც გაუმართავს თავისი შეხვედრა უცხო მიწაზე. თუმცა, მიმაჩნია რომ იმ შეხვედრაში ქართველები ზედმეტად მოდუნებული, ან ზედმეტი მოწიწებით გავიდნენ სათამაშოთ.
აი, სომხეთი კი აგრესიული იყო და წაგლიჯეს კიდეც ქართველებს ორი ქულა. მატჩის მერე ძალიან რთული იყო იმის დაჯერება, რომ ეს შეხვედრა საქართველომ ვერ მოიგო. თითქოს მშვიდად უნდა მიეყვანათ გამარჯვებამდე, მაგრამ ბოლო წუთს ყველაფერი წყალში ჩაიყარა.
ანგარიში ბაირამიანმა გახსნა მე-6 წუთზე. კაჭარავამ 46-ე წუთზე გაათანაბრა. მოედანზე შემოსულმა ოქრიაშვილმა 74-ეზე ნაკრები წინ გაიყვანა. 89-ე წუთზე კი საქართველოს ნაკრების კარში პენალტი დაინიშნა, ზუსტად ისე როგორც მაკედონიასთან გასვლაზე, ისიც თითქოს მოგებული მატჩი იყო და ყოველგვარი ლოგიკის გარეშე საქართველომ ვერ მოიგო. ამ დროს სულ სხვა რამეზე ფიქრობდა ფეხბურთელიც, მწვრთნელიც და ქომაგიც, წინ ფინალი იყო მაკედონიასთან.
ანგარიში ბაირამიანმა გახსნა მე-6 წუთზე. კაჭარავამ 46-ე წუთზე გაათანაბრა. მოედანზე შემოსულმა ოქრიაშვილმა 74-ეზე ნაკრები წინ გაიყვანა. 89-ე წუთზე კი საქართველოს ნაკრების კარში პენალტი დაინიშნა, ზუსტად ისე როგორც მაკედონიასთან გასვლაზე, ისიც თითქოს მოგებული მატჩი იყო და ყოველგვარი ლოგიკის გარეშე საქართველომ ვერ მოიგო. ამ დროს სულ სხვა რამეზე ფიქრობდა ფეხბურთელიც, მწვრთნელიც და ქომაგიც, წინ ფინალი იყო მაკედონიასთან.
11 ოქტომბერი, 2020, პოლონეთი, ქალაქი ტიხის სტადიონი
ერთა ლიგა — C დივიზიონი
სომხეთი – საქართველო 2:2
გოლები: 1:0 ბაირამიანი (6', ბარსეგიანის პასით), 1:1 კაჭარავა (46', შენგელიას პასით), ოქრიაშვილი (74', ყაზაიშვილის გადაცემით), 2:2 მხითარიანი (88. პენ.)
სომხეთი: იურჩენკო – კ. ოგანესიანი (81. გადიმიანი), აროიანი, ჩალიშირი, ოგანესიანი – ვბეიმარი (67. გარაგინიანი), არტაკ გრიგორიანი – ბარსეგიანი, მხითარიანი, ბაირამიანი – კარაპეტიანი (89. ბიჩახჩიანი)
სათადარიგოები: აივაზოვი, ბეგლარიანი, ვოსკანიანი, ბაბაიანი, ბ. ოვანისიანი, იშხანიანი, უდო, გ. გრიგორიანი, გრიგორიანი
მთავარი მწვრთნელი: ხოაკინ კაპაროსი
საქართველო: მაკარიძე, ჯიღაური, კობახიძე, გრიგალავა, ნავალოვსკი, აბურჯანია (74', კვეკვესკირი), კანკავა (74', დაუშვილი), ყაზაიშვილი, გვილია (61', ოქრიაშვილი), შენგელია (80', ლობჟანიძე), კაჭარავა (80', ლობჯანიძე)
სათადარიგოები: ლორია, კუპატაძე, მალი, დვალი, ტაბიძე, კვირკველია, ქვილითაია
მთავარი მწვრთნელი: ვლადიმირ ვაისი
მთავარი არბიტრი: ივან ბაბეკი (ხორვატია)
გაფრთხილებები: აროიანი (47), ნავალოვსკი (53), ბაირამიანი (68), კანკავა (72), (), დაუშვილი (88), ბაბაიანი (90+1)
2020 - წაგებული ფინალის მერე
ორ შეხვედრაში, მაკედონიასთან და სომხეთთან, გამოჩნდა, რომ ვაისს პრობლემები ჰქონდა. მთელი ყურადღება 2020 წლის გადადებულ ფინალზე იყო გადატანილი, ქვეჯგუფს ნაკლები ყურადღება დაუთმეს და ამის გამო საქართველო დაისაჯა, ორი მნიშვნელოვანი მატჩი ვერ მოიგო და მაგრად გაირთულა საქმე B ჯგუფში გადასასვლელად, მერე ევროზე მოსახვედრი ფინალი წააგო და მენტალურად განადგურებული, სახლში დაუხვდა სომხეთს, უკვე ნათელი იყო, რომ ამ მატჩის მოგებას ქართველები ვერ შეძლებდნენ.
თბილისში, პაიჭაძეზე, 15 ნოემბერს შედგა ბოლო მატჩი საქართველოსა და სომხეთს შორის. სომხეთმა 2:1 მოიგო. კაპაროსის გუნდი პირველ ტაიმში გაზარიანმა დააწინაურა. მეორე ტაიმში ყაზაიშვილმა ანგარიში გაათანაბრა. მატჩის მიწურულს ადამიანმა გამარჯვების გოლი გაიტანა. სხვათა შორის, თავის წერილში ლაშა გოდუაძე აღნიშნავს, რომ ჯერ კიდევ 1997 წელს ჰყავდათ სომხებს მსგავსი გვარის მქონე ფეხბურთელი, მაშინ ამაზე გაცილებით მეტს ხუმრობდნენ, რადგან ამ კაცს არა ერქვა, ესე იგი - არა ადამიანი.
მატჩის შემდეგ კომენტარი გააკეთა ვლადიმერ ვაისმა: „სამი დღის წინ ჩვენ გვქონდა შანსი, რომ საქართველოს გმირები გავმხდარიყავით და ყველა ქართველი გაგვეხარებინა. სამწუხაროდ, ასე არ მოხდა და დღეს არც თუ ისე კარგ მდგომარეობაში ვიმყოფებით. ცუდად არ გვითამაშია, თუმცა სამი შეცდომა დავუშვით, მეტოქემ სამი კონტრშეტევა განახორციელა და ორი გოლი გაგვიტანა.”
საბოლოოდ, ეს ბოლო მატჩი სიმბოლურიც გამოდგა, ეს იყო ერთი ნიჭიერი და უამრავი პრობლემით დასამახსოვრებელი თაობის დასასრული - ოქრიაშვილის თაობა შეგვიძლია ვუწოდოთ, თორნიკემ თავისი ნიჭი ვერ გამოიყენა, მაგრამ ეროვნულ გუნდში რამდენიმე ძალიან მაგარი მატჩი აქვს ჩატარებული. წაგებული ფინალით მისი თაობა დასრულდა - ანანიძე, ყაზაიშვილი და სხვები. ამის მერე უკვე სულ სხვა ამბავი იწყება.
15 ნოემბერი, თბილისი, დინამო არენა
საქართველო 1:2 სომხეთი
საქართველო: მაკარიძე, ჯიღაური, ხოჭოლავა, გრიგალავა, ნავალოვსკი, კანკავა, აბურჯანია (80', კვეკვესკირი), კანკავა, დავითაშვილი (56', ყაზაიშვილი), გვილია (80', მიქელთაძე), ლობჟანიძე (80', პაპუნაშვილი), ლობჯანიძე (68', კაჭარავა)
სათადარიგო შემადგენლობა: ლორია, კუპატაძე, დვალი, კაკაბაძე, კაშია, კობახიძე, ტაბიძე
მთავარი მწვრთნელი: ვლადიმირ ვაისი
სომხეთი: იურჩენკო, ჰოვანისიანი (69', გრიგორიანი), კალისირი, ჰაროიანი, ამბარცუმიანი, ღაზარიანი (77', ბიჩაჩხიანი), გრიგორიანი, უდო (77', მურადიანი), ბარსეგიანი, კარაპეტიანი (77', კორიანი), ადამიანი (89', ვოსკანიანი)
სათადარიგო შემადგენლობა: მელიქსეტიანი, შაჰატუნი, აკობიანი, ჰოვანისიანი, იშხანიანი, ვოსკანიანი
მთავარი მწვრთნელი: ხოაკინ კაპაროსი
მსაჯები: მარკო გუიდა, მატეო პასერი, სერხიო რანგეტი, როსარიო აბისო (იტალია)
გაფრთხილება: 35' გრიგორიანი, 76' აბურჯანია
გოლები: 0:1 ღაზარიანი (33'), 1:1 ყაზაიშვილი (პენ.) (65'), 1:2 ადამიანი (86')
გოლები: 0:1 ღაზარიანი (33'), 1:1 ყაზაიშვილი (პენ.) (65'), 1:2 ადამიანი (86')
ფეხბურთთან ახლოს #3 | ლეგიონერები სანაკრებო მატჩებს ბრწყინვალე ფორმაში ხვდებიან
