საქართველო-სომხეთი: კლასი მოედანზე, უკულტურობა მოედნის მიღმა

 
 ორგანიზებაზეც უნდა ითქვას მწარე სიტყვა. ჯერ კიდევ მეორე ტაიმში, როცა პატარა ბიჭი შემოვარდა მოედანზე, ნათელი გახდა, რომ მატჩის მერე უამრავი ასეთი მცდელობა იქნებოდა, რადგან ამ ბიჭს არავინ გამოჰკიდებია, მივიდა დანიშნულების ადგილამდე და მხოლოდ თავისმა გმირმა უთხრა - ახლა დატოვე მოედანიო. ერთი ფლანგიდან მეორემდე ისე მიირბინა კაციშვილს არ უცდია მისი შეჩერება. რომელ ორგანიზებაზეა საუბარი?! - ბავშვები ორდროშობანას თამაშობდნენ.

 
 ამ თამაშ-თამაშში მოგვჭრეს თავი. აი, თურქეთთან თუ სტადიონზე არ დაგვიშვეს, იმდენ ხანს და ისე მწარედ შეახსენებენ თითოეულ მათგანს ამ თავზეხელაღებას, რომ არა მგონია ოდესმე კიდევ გაბედონ მსგავსი რამ. ზღაპრული თამაში იყო და მაინც საბოდიშოდ გაგვიხადეს საქმე.

 ერევანშიც და თბილისშიც სანიოლმა მატჩი 4-3-3-ით დაიწყო. გამიხარდა, როცა გვამცნო რომ ოფიციალურ შეხვედრაში ნაკრები ძირითადი შემადგენლობით ითამაშებდა, მიუხედავად იმისა, რომ პირველი შეხვედრა 3:0 ჰქონდა მოგებული. არავის დაასვენებდა, გუნდს არ გადაახალისებდა, ძლიერი მენტალობაც სწორედ ასეთი დამოკიდებულებით ყალიბდება, სადაც მოსაგებია უნდა მოიგო. რა თქმა უნდა, სურდა, რომ შედარებით ახალ ტაქტიკაში ყველა ლიდერი მოედანზე ჰყოლოდა, სურდა ბოლომდე ენახა რა შეუძლია ამ შემადგენლობას 4-3-3 სისტემაში.

 
 სომხეთში ეს ვერ ნახა, რადგან ორი ლიდერი გამოაკლდა, დაცვისა და შეტევის, კაშია და კვარაცხელია. გუშინდელ შეხვედრაში მარცხენა ფლანგზე აზაროვის ნაცვლად წიტაიშვილი ვიხილეთ. ეს ერთ-ერთი მთავარი კითხვაა ამ ტაქტიკის ირგვლივ, ერთიც და მეორეც უფრო ლატერალია, ვიდრე განაპირა მცველი, შეტევაში ორივე კარგია, დაცვაში, ოთხი მცველის პირობებში, როგორც წესი, უჭირთ ხოლმე, მაგრამ ამ ორ შეხვედრაში ნამდვილად არ ჰქონიათ ბევრი საქმე. მათი უპირატესობები და ნაკლოვანებები გაცილებით ძლიერ გუნდთან უნდა გამოჩნდეს.

 
 კაშიასთან წყვილში ვნახეთ გოგლიჩიძე, ნაკრების მომავალი სახე, ესეც დადებითი მოვლენაა, გურამთან ერთად მოუწია თამაში, მისგან იღებს გამოცდილებას, არა მხოლოდ დარიგებით, არამედ, დაკვირვებით. გარდასულ დროს ეს საქართველოს ნაკრების ერთ-ერთი მთავარი მინუსი იყო, ვერასდროს სწორ დროს ვერ არჩევდნენ, ვინ როდის უნდა გამოეძახებინათ, ვინ როდის უნდა გაეშვათ. ახლა ყველაფერი დალაგებულია, ცალი თვალი 21-წლამდელებსა და 19-წლამდელებსაც შევავლეთ, მოდიან და მოდიან... არ ჩერდებიან, ეს კი ზრდის მთავარი წინაპირობაა, ნაკრები მუდმივად უნდა იღებდეს შევსებას. მარჯვენა ფლანგი ტრადიციულად ოთარ კაკაბაძეს ჩაბარდა.
 

 რაც შეეხება ნახევარდაცვის სამეულს, 4-3-3-ის პირობებში აუცილებელია კლასიკური ექვსი ნომერი, სომხეთში ეს კვეკვესკირი იყო, რომელიც სხვა ფეხბურთელებთან შედარებით შენელებული მომეჩვენა. კლასი ისევ ეტყობა, პასი და პაუზა არ ეშლება, მაგრამ ის სისხარტე აღარ აქვს რაც ჰქონდა. თბილისში ექვსიანის პოზიციაზე მექვაბიშვილმა ითამაშა, ძალიან მაღალ დონეზე ჩაატარა შეხვედრა, როგორც დაცვით, ისე შემტევ ფაზაში. საყრდენ ზონაში მასთან ერთად ითამაშა ქოჩორაშვილმა, აი, კიტეიშვილი მათზე წინ იყო, ფაქტობრივად ათიანის პოზიციაზე.

 

 შეტევის დროს 4-3-3, ორი საყრდენი ნახევარმცველით, დაცვის დროს კი 4-5-1-ად გადაკეთდა. ამ დროს კიტეიშვილი, კვარაცხელია და ჩაკვეტაძე ერთ ხაზზე არიან და ერთ დაცვით ზონას ქმნიან.


 ასე რომ, შეტევის დროს შეგვიძლია ვთქვათ, რომ საქართველოს ნაკრებს არა სამი, არამედ, ოთხი გამოკვეთილი შემტევი ჰყავდა - სამეულს პლუს კიტეიშვილი. არც არის გასაკვირი რომ დუბლი შეასრულა (პირველი გოლიც მას ჩავუთვალოთ) გარდა ამისა, დიდი როლი ითამაშა პრესინგში, რაც პირველი ტაიმის მთავარი იარაღი იყო, რომელსაც მოგვიანებით მივუბრუნდებით.

 
 ვთქვათ სამეულზეც - კვარაცხელია და მიქაუტაძე ერთმანეთს გატანილ გოლებში ეჯიბრებიან, კაცმა არ იცის სადამდე ავლენ.. მესამე შემტევი კი გახდა პირველი ქართველი, რომელმაც ეროვნულ გუნდში ორმაგი დუბლი შეასრულა, ესე იგი, ათ გოლსა და ათ საგოლე პასს მოუყარა თავი. იდეალური სამეულია. შეიძლება ჩაკვეტაძე ბოლომდე კომფორტულად ვერ გრძნობს თავს მარჯვენა ფლანგზე, მაგრამ მაინც დიდი სარგებელი მოაქვს.

 სანიოლი გააკრიტიკეს, როცა სახლში ალბანეთთან 4-3-3 სისტემით ითამაშა, მაგრამ მაშინ მას კლასიკური ექვსიანი არ ჰყოლია. ნახევარდაცვის სამეული ასეთი იყო - კიტეიშვილი, ჩაკვეტაძე, დავითაშვილი. ამას ვაბანკიც აღარ ჰქვია. დრო იყო ოთხ მცველზე გადასვლის, უბრალოდ, მაშინ ზედმეტად გარისკა. კარგია, რომ უკან არ დაიხია. კარგია, რომ სწორი დასკვნები გააკეთა, ნაკრებს ნამდვილად შეუძლია ამ ტაქტიკით თამაში, უბრალოდ შემადგენლობაა სწორად შესარჩევი, რაც 

სომხეთთან კარგად გამოჩნდა.

 ეროვნულ გუნდს ასეთი კარგი პრესინგი დიდი ხანია არ უჩვენებია. პირველ ტაიმში მეტოქის ნახევარზე ქართველებმა ცხრაჯერ მოიპოვეს ბურთი, რიგ შემთხვევებში, სომეხი ფეხბურთელები აკეთებდნენ ცუდ გადაცემებს, მაგრამ ესეც მაღალი და კარგი პრესინგის დამსახურება იყო. რიგით მეოთხე ართმევას საქართველოს ნაკრების მეორე გოლი მოჰყვა (მიქაუტაძე), რიგით მეექვსე ართმევას მოჰყვა მესამე გოლი (ჩაკვეტაძე), მეშვიდე ართმევას მოჰყვა მეოთხე გოლი (კიტეიშვილი) და მერვე ართმევას მოჰყვა მეხუთე გოლი. შეიძლება ითქვას რომ სანიოლის ხელში პრესინგი სასიკვდილო იარაღად იქცა. აბა, შეხედეთ მეტოქის ნახევარზე რიცხობრივ უპირატესობას, აქ მცირე შეცდომაც კი ფატალურია, მცირე შეცდომებს კი სომხები ხშირად უშვებდნენ. ერთი არაზუსტი პასი და ყველაფერი გოლით სრულდება.

 თუმცა, იყო ერთი განსაკუთრებული შემთხვევაც, პირველ ტაიმში გატანილი ხუთი გოლიდან, მხოლოდ პირველი გოლი არ მოჰყოლია პრესინგს. პირველი გოლის დროს შეტევის ორგანიზების მასტერკლასი ვნახეთ, ყველა ეტაპზე, ყველა წერტილში სწორი თამაში, ნაკლები შეხებით - ასე მივიღეთ უსწრაფესი შეტევა. ქოჩორაშვილი ყველაზე მეტად გამოირჩა შეტევის ორგანიზებით, სტადიონიდან მოსულმა კიდევ ერთხელ შევავლე თვალი თამაშს და ტაიმის მიწურულს კომენტატორისგან მოვისმინე - ქოჩორაშვილი ჩრდილშიაო. რეალურად, ყველაზე დიდი სამუშაო გასწია არა მხოლოდ დაცვით ასპექტში, არამედ, შეტევის ორგანიზებაშიც. ასეა, კომენტატორი ანალიტიკოსი არ არის. ხშირად გამოეპარებათ ხოლმე მნიშვნელოვანი დეტალები.

 
 ქოჩორაშვილს საწყის სამ წუთში უკვე ჰქონდა სამი პასი ზონებს შორის, ამ სამიდან ერთი იყო პირველი საგოლე შეტევის დასაწყისი, ჩაკვეტაძე სწორ დროს ერთი შეხებით თამაშობს, კაკაბაძე აკეთებს დიაგონალს კვარაცხელიაზე და დანარჩენი ყველამ კარგად ნახა. ვის როგორ ამოაქვს ბურთი აქცენტს, რა თქმა უნდა, ზონებს შორის გაკეთებულ პასზე, დიაგონალებზე და მცველებს ზურგს უკან გაკეთებულ პასებზე გავაკეთებთ. შეტევის ორგანიზება ასე იწყება, ის ბევრჯერ გაკეთებული მოკლე პასი, რომელსაც მაყურებელი ხედავს უბრალოდ მზადებაა ამ გადამწყვეტი პასისთვის. მატჩის ბოლოს ყოველთვის საინტერესოა ამ ყველაფერზე კიდევ ერთხელ თვალის შევლება.

 
 ქოჩორაშვილს ყველაზე დიდი მონაწილეობა აქვს შეტევის ორგანიზებაში, თავდაპირველად აღნიშნულ სამ პასს ზონებს შორის, სამი ზუსტი დიაგონალიც მიამატა პირველ ნახევარში. საერთოდ, დაცვიდან ძალიან მაღალი სიზუსტის მაჩვენებლით ამოჰქონდათ ბურთი. ასევე, სამჯერ ზონებს შორის ზუსტი პასი გააკეთა გურამ კაშიამ. ორი გრძელი გადაცემა ჩაუჭრეს, ორი გრძელი პასი ფორვარდებზე ზუსტი იყო, თუმცა, ამ ორიდან ერთ შემთხვევაში თამაშგარე დაფიქსირდა. გარდა ამისა, კიდევ ერთი ზუსტი პასი შეასრულა მცველებს ზურგს უკან.

 
 შედარებით მარტივი პასით თამაშობდა გოგლიჩიძე, ორჯერ სცადა ზონებს შორის პასის გაკეთება, ერთი ზუსტი იყო, მეორე ჩაუჭრეს. კაკაბაძემ ორი ზუსტი პასი შეასრულა ზონებს შორის და ერთი ზუსტი დიაგონალი. ასევე, ერთი ზუსტი პასი გააძვრინა წიტაიშვილმა. ერთი კარგი დიაგონალი ჰქონდა სიღრმეში ჩამოწეულ კვარაცხელიას, ჯერ კიდევ მატჩის დასაწყისში. ერთი ტაიმისთვის ძალიან კარგი მაჩვენებელია, მათ შორის, სიზუსტის თვალსაზრისითაც. მეორე ტაიმში საქართველოს ნაკრებმა ისევ პრესინგით ითამაშა, მაგრამ ინტენსივობამ მოიკლო და არც აგრესია იყო საკმარისი, აღარც სწრაფი შეტევები, თუ ისევ კვარაცხელიას გარღვევებს არ ჩავთვლით, რომელსაც თავისი გოლი ჰქონდა გასატანი და ბოლომდე ძალიან აქტიური იყო. გახდა კიდეც მატჩის საუკეთესო ფეხბურთელი. მეორე ტაიმში საქართველოს ნაკრებს, პირველის მსგავსად, ცხრა ართმევა ჰქონდა მეტოქის ნახევარზე. თუმცა, დამაგვირგვინებელ ფაზამდე საქმე იშვიათად მიდიოდა, ჩაკვეტაძის გასვლამაც თავისი როლი ითამაშა, შენგელია მეტწილად ჩაწოდებაზე თამაშობდა, რასაც შედეგი არ მოუტანია.

 მეორე ტაიმში შეტევის ორგანიზებაში გაცილებით დიდი როლი ჰქონდა მექვაბიშვილს, რომელმაც ზონებს შორის ორი ზუსტი გადაცემა შეასრულა, ერთი ზუსტი დიაგონალი ჰქონდა და ერთი საგოლე პასიც მიითვალა. ალბათ საუკეთესო საგოლე პასი ამ შეხვედრაში. შეტევის ორგანიზებისას სიზუსტემ მოიკლო, თუმცა, მექვაბიშვილისა და ქოჩორაშვილის ხარჯზე ისევ კარგად ამოჰქონდათ ბურთი. ქოჩორაშვილმა მეორე ტაიმში ერთი ზუსტი პასი შეასრულა ზონებს შორის და ორი ზუსტი დიაგონალი. ერთხელ გრძელი პასის დროს ფეხი დაუცდა და პასიც არაზუსტი გამოვიდა.

 გაშვებული გოლის დროს შეცდომებზეც არავის გაუმახვილებია ყურადღება, რადგან აქცენტი გოლის სილამაზეზე გაკეთდა. მართლაც ლამაზი გოლი იყო, მაგრამ ჩვენ ჩვენსას მივხედოთ. შეცდომა ორ ფაზაში იქნა დაშვებული. პირველ რიგში, პრესინგმა არ ივარგა, ზუსტად იმ მოდუნებული ყურადღების გამო, მეორე ტაიმში რომ შევნიშნეთ. რიცხობრივი უპირატესობა შეიქმნა, მაგრამ სივრცე სწორად ვერ დაკეტეს და სომხებმაც გაჭრეს ის პასი, რომელსაც ქართველები ასე ხშირად აკეთებდნენ.

 

 მეორე ფაზის შეცდომა კი ცენტრალურმა მცველებმა დაუშვეს. ახლა მარტივია საუბარი, მაგრამ ალბათ მაინც სჯობდა ბურთიან ფეხბურთელთან გოგლიჩიძე გადასულიყო, უფრო ახლოს შეძლებდა მასთან თამაშს და უფრო მეტად შეუზღუდავდა სივრცეს, ამის ნაცვლად, სიღრმიდან მომავალ კაშიას დაუტოვა სომეხი შემტევი, რომელსაც გურამთან რამდენიმე მეტრის უპირატესობა ჰქონდა. 

ამ პაუზაზე ჩანს რომ კაშიაც ამ მოძრაობას ელოდა გოგლიჩიძისგან, მაგრამ ერთმანეთს ვერ გაუგეს და მხოლოდ ამის მერე იცვალა მიმართულება.

 საბოლოოდ შეიძლება ითქვას რომ სანიოლის 4-3-3-მა, როგორც იქნა, გამოცდა ჩააბარა. მომავალ ციკლში, სადაც საქართველოს ნაკრების მეტოქეები თურქეთი, ესპანეთი და ბულგარეთი იქნებიან, ამ ტაქტიკითაც უნდა ველოდოთ თამაშს, თუმცა, ეს არ გამორიცხავს იმას, რომ სანიოლი დრო და დრო ძველ ტაქტიკასაც მიუბრუნდება. ეს უკვე არსებულ შემადგენლობასა და მეტოქეზე იქნება დამოკიდებული. მანამდე კი ისღა დაგვრჩენია სანქციებს დაველოდოთ. იქნებ გადავურჩეთ კიდეც. 

ფეხბურთთან ახლოს #5 | მოგება სომხეთთან და უსიამოვნო ინციდენტი მატჩის შემდეგ