მსოფლიო ჩემპიონატის საკვალიფიკაციო ეტაპი საქართველოს ნაკრებმა წარუმატებლად დაიწყო და თურეთის ნაკრებთან საკუთარ მოედანზე 2:3 დამარცხდა.
შედეგს რომ თავი დავანებოთ, ამ მატჩში ბევრი ისეთი ასპექტი გამოჩნდა, სადაც ჩვენს ნაკრებს თამაში აუცილებლად შესაცვლელი აქვს. განსაკუთრებით ეს პირველ ნახევარში იგრძნობოდა.
როგორც მწვრთნელებმა თქვეს, ნაკრები ამ მატჩის ჩატარებას 4-3-3 ტაქტიკით გეგმავდა, მაგრამ კიტეიშვილის ტრავმამ ყველაფერი არია, სანიოლს საფიქრალი გაუჩინა, თუმცა როგორც ჩანს ბევრი არ უფიქრია, რადგან გამოსავალი მალევე იპოვნა და ნაკრები 4-4-2 ტაქტიკაზე გადააწყო, რითიც არასდროს გვითამაშია.
პირველივე წუთებიდანვე ნათელი იყო, რომ ამ წყობით ბევრს ვერაფერს გავაწყობდით. ნახევარდაცვის ხაზში წიტაიშვილი, მექვაბიშვილი, ქოჩორაშვილი და დავითაშვილი ერთ ხაზზე იყვნენ განლაგებული, თურქ მოძრავ და ტექნიკურ ფეხბურთელებს კი ამ 4 ნახევარმცველიანი "კედლის" განგრევა არ უჭირდათ და ბურთს მარტივად ათამაშებდნენ.
სანიოლი ამას მალვე მიხვდა და 15 წუთის შემდეგ ნაკრები 4-3-3 ტაქტიკაზე გადააწყო, სადაც წიტაიშვილი ცენტრალური ნახევარმცველის პოზიციაზე მოგვევლინა, რაც ასევე დიდი შეცდომა იყო, რადგან მთელი ტაიმი ის ჩრდილში იყო და არ იცოდა, სად და როგორ ეთამაშა. ტაქტიკის გადაწყობის დროს, ცვლილების გაკეთება და წიტაიშვილის "გაწირვა" ურიგო არ იქნებოდა, თან პირველი ტაიმის შუა წუთებში ცვლილების გაკეთება ქართველ გულშემატკივარს არ გაუკვირდებოდა და ეს წარსულში ნანახიც აქვთ, თუმცა ვილიმ ცვლილება შესვენებაზე გააკეთა და წიტაიშვილის ნაცვლად გაგნიძე შემოიყვანა. ფაქტობრივად, მთელი ერთი ტაიმი ნახევარდაცვის ხაზი მოშლილი იყო, გადაწყობით უფრო აირია და ეს მიქაუტაძე-კვარაცხელია შეტევის პოტენციალზეც აისახა.
საქართველოს ნაკრების ნახევარდაცვა მეტოქის შეტევის დროს
გაგნიძის შემოყვანამ ჩვენი ნახევარდაცვის თამაშის ხარისხი სრულიად შეცვალა. კაცის გაძევებამაც თავის როლი ითამაშა, თუმცა ფაქტია, მეორე ნახევარში შეტევაშიც უფრო მრავალმხრივად ვითამაშეთ და ცენტრშიც ბურთი გვეჭირა.
ნახევარდაცვის ხაზს რომ თავი დავანებოთ, პრობლემატურია მარცხენა მცველის პოზიცია. უკვე ერთ წელიწადზე მეტია ამ პოზიციაზე ლუკა ლოჩოშვილს ვხედავთ, რომელიც ცენტრალური მცველია. ამ გადაწყვეტილებას სანიოლი დაცვის გამაგრების მიზნით იღებს, თუმცა საბოლოოდ ისე გამოდის, რომ ვერც დაცვას ვამაგრებთ და შეტევაშიც კვარაცხელიას ფლანგი ინერტული რჩება.
არადა, მარცხენა მცველის პოზიციაზე გვყავს ფეხბურთელები, რომელთაც შეუძლიათ, რომ თავიანთ პოზიციაზე დადგნენ და ფლანგზე კვარასაც გაუმარტივონ საქმე და ლოჩოშვილიც თავის ჩვეულ პოზიციას დაუბრუნდეს - იგივე აზაროვი, გიორბელიძე, ახალგაზრდა დინამოელი საბა ხარებაშვილი. თუ ამ ფეხბურთელებს შანსი და თავის გამოჩენის შესაძლებლობა არ მიეცათ, როდემდე უნდა გვყავდეს ცენტრალური მცველი მარცხენა მცველად?
ამ მატჩის მთავარი ნათელი წერტილი ზურიკო დავითაშვილი გახლდათ. თურქეთთან ორმაგად მოტივირებული იყო, გოლიც გაიტანა და შეტევაში საკმაოდ მრავალმხრივი მოძრაობებით გამოირჩა. ეს ყველაფერიც მეორე ტაიმში მოხდა, რადგან პირველ ტაიმში დავითაშვილს წიტაიშვილის მსგავსად დაცვითი ფუნქციების მორგებაც ევალებოდათ.
მიუხედავად იმისა, რომ ნაკრებმა 3 გოლი გაუშვა, გამოასრჩევია გოგლიჩიძის თამაში. კიდევ ერთხელ დავრწმუნდით, რომ მისი სახით ნაკრების დაცვის ხაზში შეუცვლელი ფეხბურთელი გვეყოლება. უწევდა როგორც გვერდზე მდგომი ცენტრალური მცველის, ისე განაპირა მცველის დაზღვევა. კიტეიშვილის არყოფნაში ქოჩორაშვილს უფრო მეტი მუშაობა უწევდა და შეტევაში ჩართვის ბევრი შესაძლებლობა არ ჰქონია.
ბულგარეთთან განსხვავებული შემადგენლობით და ტაქტიკით ვითამაშებთ. იქ უფრო შემტევი შემადგენლობა გვეყოლება და სასტარტო 11-ეულში ბევრი ცვლილება იქნება.
ეს ის მცირე დეტალებია, რაც ეროვნული ნაკრების გუშინდელი თამაშიდან დავინახეთ. იყო ბევრი პოზიტიური მომენტი, განსაკუთრებით მეორე ნახევარში. უფრო მეტ პოზიტივს კი ბულგარეთთან ველოდებით, სადაც აუცილებლად მოსაგებია.
